De zoektocht naar je ware zelf

De zoektocht naar je ware zelf

Wie ben ik eigenlijk nu echt? Een vraag die steeds vaker door mijn hoofd spookt. Nu ik van labels probeer af te komen (zoals “vegan”, “duurzaam”, “introvert” etc.), vraag ik af wat dan nog overblijft. Als ik mezelf niet meer in hokjes plaats of identificeer met een groep, wie ben ik dan?

Leugens en beperkende gedachten

Ik begin steeds meer te realiseren hoeveel leugens ik mezelf verteld heb. Dat ik niet sociaal genoeg ben bijvoorbeeld, omdat ik niet zo van feestjes en verjaardagen houd. Of dat ik niet creatief ben, omdat een leraar mij dat ooit vertelde en ik dat als een feit begon te zien. Ons hele leven lang vergelijken we ons met anderen, ontvangen we kritiek en lof en nemen we de meningen van anderen over. Dit vormt ons zelfbeeld en wie we zijn, of in ieder geval wie we denken te zijn. Zo heb ik jarenlang gedacht dat ik:

– Nooit succesvol zou kunnen worden, omdat ik geen studie heb afgerond.
– Als raar gezien werd, omdat ik altijd de neiging heb gehad om mijn eigen ding te doen.
– Nooit gelukkig zou worden, omdat mijn eerste 25 jaar niet geheel vlekkeloos verliepen.
– Dat er iets mis was met mij, omdat ik vaak de verkeerde mensen aantrok.

Door bepaalde situaties en keuzes die ik in het verleden gemaakt heb, heb ik me jarenlang schuldig gevoeld. Ik nam de mening van anderen aan als de waarheid en verloor het vertrouwen in mezelf. Ik paste me aan, veroordeelde mezelf, probeerde ergens bij te horen en het anderen naar hun zin te maken. Ik dacht dat als anderen mij zouden accepteren, ik gelukkig zou worden. Ik wilde daarom niets liever dan een leuke, sociale, slimme en betrokken vrouw worden. Maar hoe word je dat als je jezelf ziet als een socially awkward, introvert en pessimistisch persoon?

Alleen jij weet wat de waarheid is

Het antwoord vind je niet door jezelf kwellen door je anders voor te doen dan je bent. Ik kom steeds dichter bij mijn ware zelf door mezelf geheel te proberen te accepteren. Mooie, slechte en middelmatige kanten. Door te realiseren dat ik niet perfect hoef te zijn, maar te accepteren dat het prima is wie ik ben en dat daar perfectie in zit. Door labels los te laten, me minder aan te trekken van wat anderen vinden en me meer op mezelf te focussen. Ik denk zelf na, neem niets zomaar aan en alles wat ik hoor en lees neem ik met een korrel zout. Wat iemand anders als “de waarheid” ziet, hoeft immers niet mijn waarheid te zijn. Ik ben prima instaat om voor mijzelf te bepalen waar ik in geloof en wie ik wil zijn.

Als ik naar mijn hart luister, zonder beperkende gedachten, dan denk ik dat ik veel meer ben dan de labels die ik in mijn leven op mijzelf geplakt heb. Dan denk ik dat:

– Ik best wel sociaal ben – op mijn eigen manier, op momenten waar ik sociaal wil zijn.
– Ik geluk heb gevonden en mezelf als gelukkig beschouw, ondanks alle tegenslagen.
– Ik op mijn eigen manier een succesvolle blog heb opgebouwd (en dat zonder diploma).

Dit lijstje word steeds langer, want ik merk dat ik steeds trotser op mezelf word. Ik mag er best wel zijn en er zit nog zoveel in mij. Mijn manier van leven en communiceren is misschien niet voor iedereen en dat is prima. Ik ga mezelf niet meer kwellen door me aan te passen of anders voor te doen. Net zoals ik achter mijn ware zelf probeer te komen, wil ik andere mensen de ruimte geven om dat ook te doen. Daarom probeer ik minder te oordelen en anderen in hun waarde te laten. Ook dat draagt bij aan mijn zoektocht, want het oordelen van anderen kost ontzettend veel energie. Die energie kan je beter in jezelf stoppen!

Wie ik echt ben, daar ben ik nog niet helemaal over uit. Misschien is dat maar goed ook – ik hoop nog heel wat jaren te leven en deze zoektocht voort te zetten. Wordt vervolgd…

Share:

11 Reacties

  1. Iris
    11/10/2017 / 07:44

    Mooi geschreven en herkenbaar. Ik ga ook eens onterechte labels weghalen en meer mezelf accepteren. Dank voor inspiratie.

  2. 11/10/2017 / 10:27

    Knap dat je dit schrijft. Het bijzondere was, toen ik jou op beeld (je video) zag, “proefde” ik dit een beetje, dat je nog niet helemaal weet hoe verder. Lastig te omschrijven, maar nu je dit zo hier hebt gezet, denk ik: ja, dát was het. Mooi hoe je die zoektocht naar jezelf laat zien, zowel in tekst als beeld. Eerlijk is eerlijk: ik ben er zelf een beetje bang voor. Wie er zit onder al die lagen van sociaal acceptabel gedrag. Wat ik écht wil. Wie ik eigenlijk ben.

    Je ziet, je blog heeft me aardig aan het denken gezet ;-) Veel liefs en succes! Houd je ons op de hoogte?

    • 12/10/2017 / 13:13

      Ah wat grappig dat sommigen dit kunnen oppikken, je hebt helemaal gelijk :) Het is iets waar ik de laatste tijd veel mee bezig ben. Ik wil niet meer bang zijn voor afwijzing of kritiek, ik wil gewoon mezelf kunnen zijn… En liever eerder dan later, zodat ik als ik oud ben met een goed gevoel kan terugkijken op mijn leven zonder spijt ;)

  3. 11/10/2017 / 12:52

    Ik vind het zo dapper als bloggers zo persoonlijk over zichzelf schrijven. En zo fijn om te lezen! Want daardoor weet ik weer dat mijn gevoelens ook heel normaal zijn. Dankjewel!

  4. Julie
    11/10/2017 / 16:00

    Mooi stukje Sophie! Waar je overschrijft daar herken ik me best wel in! Het is een heel proces en het is mooi om te merken dat er telkens weer wat losgelaten mag worden. Dat geeft mij in ieder geval ontzettend veel rust. Ik was eerder ook veel bezig wat anderen ervan vonden etc. Maar ik ben er achtergekomen dat het veel belangrijker is wat ik er zelf van vind en dat ik me er goed bij voel. En als je zelf weinig oordeel komt dat wellicht ook bij je terug. Do good and good comes to you! Liefs!

  5. 11/10/2017 / 17:38

    Wat een mooi artikel en ik vind het vooral mooi om te horen hoe je er nu instaat! Het belangrijkste is inderdaad om jezelf te accepteren en daar niet per se een labeltje op te plakken. Ook als andere mensen jou misschien niet als sociaal of positief zien, kun je je zelf zo voelen en weten dat je dat wel in je hebt – op jouw manier. Ik heb de afgelopen jaren – ook na een lastige periode – ook veel meer over mezelf geleerd. Nog elke dag ben ik mezelf aan het ontdekken en ik denk dat juist die eindeloze ontdekkingstocht mijn leven op dit moment ook zoveel leuker maakt dan in de lastige tijd waarin ik mezelf geen kansen gaf om naar mezelf op zoek te gaan :)

  6. Ingeborg
    11/10/2017 / 23:50

    Mooi verhaal,Sophie, en zoooooo herkenbaar!

    Ook ik heb lang gedacht dat er iets mis was met mij, omdat ik me zo anders voelde. Maar daarnaast wilde ik toch ook dolgraag geaccepteerd worden en zijn zoals anderen. Dat continue aanpassen, niet mezelf mogen zijn (van mijzelf niet, maar vaak ook ingegeven door opmerkingen en kritiek vanuit het gezin waarin ik opgroeide) heeft echter alleen maar geleidt tot depressies en een brun-out en geen vrienden meer (ik begrijp nu waarom, want ik was niet authentiek en kon door mijn depressies ook geen plezier hebben).

    Na een herseninfarct – 3 jaar geleden – ben ik mijzelf en mijn leven vanaf de basis weer aan het opbouwen, aan het onderzoeken wie ik nu ben en waarom ik de dingen doe zoals ik ze doe, anders dan anderen.
    Sommige dingen komen pas op je pad als je er klaar voor bent, zo ook de Myer Briggs test, eerder dit jaar.
    Die heb ik namelijk ook heel wat jaren geleden gedaan tijdens een re-integratietraject, maar kennelijk was ik er toen nog niet klaar voor om te accepteren wie ik was. Nu wel.

    Door de test te doen begrijp ik nu veel beter wie ik ben (zonder dat ik het gevoel heb in een hokje geplaatst te worden, want elk van de 5 pilaren waarop getest wordt is een glijdende schaal tussen de ene en de andere variant), waarom ik tijd alleen nodig heb om op te laden (Introvert) en waarom ik een-op-een gesprekken met diepgang veel fijner vind dan gewoon oppervlakkig socializen op een feestje. Ik kan de prikkels van veel mensen en lawaai door hersenletsel nu trouwens ook niet meer aan, dus dat versterkt nog eens mijn behoefte aan rust en ruimte.
    Omdat ik weet welk persoonlijkheidstype ik ben kan ik eindelijk mijzelf accepteren en daardoor accepteer ik gelijk ook dat anderen dus anders zijn en dat dat allemaal oké is.

    Het type persoonlijkheid dat ik ben is het type dat het minst voorkomt, de INFJ-T. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat ik me vaker anders dan anderen voel dan anderen, omdat er minder mensen van rondlopen en je ze, door hun voorkeur om veel tijd alleen door te brengen, ook niet zo vaak tegen zult komen in groepen of op een feestje. Het zou me niets verbazen als jij een vergelijkbaar type bent, Sophie, ook door je andere verhalen die ik hier van je heb mogen lezen.
    En zoals laatst die foto met boeken die je las, waarop Gabby Bernstein’s The Universe Has Your Back stond. Die heeft mij de laatste maanden enorm geholpen bij mijn meditaties, heeft mij geleerd om meer compassie en liefde te hebben met mijzelf waardoor je automatisch ook meer compassie en liefde voor anderen kunt opbrengen en minder oordeelt. Hierdoor sta ik steviger in mijn schoenen en durf ik ook duidelijker mijn grenzen te stellen. En ik durf eindelijk groots te dromen over een echte oprechte liefde en mooie vriendschappen met mensen die mij accepteren zoals ik ben.​

    Door alles wat ik de laatste 3 jaar weer heb geleerd kan ik nu eindelijk zeggen dat ik van mijzelf houd. Dat heeft 46 jaar geduurd, maar wat is het fijn als je dat ook echt zo voelt <3
    Of ik mijzelf al helemaal ken? Uh, nee, net als jij ;-) Maar volgens mij is dat ook niet de bedoeling. Elke dag iets nieuws over jezelf leren is zoveel leuker!

    Ik wil je hierbij bedanken voor het mooie cadeau dat je ons hebt gegeven, door jouw verhaal met ons te willen delen.

    • 12/10/2017 / 13:21

      Wow wat een heftig maar mooi verhaal! Dankjewel voor het delen :)

      Ik heb die test ook gedaan en even de resultaten opgezocht, ik ben inderdaad ook een INFJ type. Ik ben het met je eens, het geeft erkenning en rust om te weten dat wat je voelt oké is – en het verklaart een hoop! En het begint allemaal bij liefde en compassie voor jezelf hebben, dat opent zoveel deuren. Als je jezelf minder oordeelt, oordeel je anderen ook minder en laat je anderen vrij om te zijn wie zij willen zijn. Ik hoop dat ik nog veel over mezelf mag leren en steeds dichterbij de ware ik kom. Mooi om te lezen dat jij dat ook zo meemaakt :)

  7. 12/10/2017 / 13:24

    Knap dat je dit zo neerpent, en ook wel heel herkenbaar! In sommige gevallen vind ik me identificeren met een bepaalde groep net goed, het versterkt het gevoel -oef-ik-ben-niet-alleen! Maar het loslaten van labels, ervaringen, meningen,… van anderen werkt zooo bevrijdend, dat merk ik meer en meer :)

  8. 12/10/2017 / 16:00

    Ook weer mooi geschreven hoor! Ik lees de laatste tijd wat meer boeken en ik merk dat me dat toch weer aan het denken zet. Misschien moet ik bewust nog wat méér boeken lezen, zodat ik nog meer aan het denken wordt gezet over mezelf!

  9. Ande
    13/10/2017 / 22:43

    Goed geschreven artikel en interessant om te lezen! Er zitten voor mij veel herkenbare punten in. Fijn om te lezen dat het je lukt jezelf steeds beter te zien en te leren kennen, zowel de goede als negatieve kanten. Want eerlijk is eerlijk, die hebben we allemaal en het is alleen maar in je voordeel je daar bewust van te zijn. Want van sommige kanten kan je dan denken dit wil ik aanpassen/verbeteren en van sommige kan je denken ik vind het wel prima zo :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *