Plastische chirurgie om jezelf te “fixen”?

Waarom ik bijna voor plastische chirurgie koos

Als tiener was ik geobsedeerd door plastische chirurgie. Ik bekeek allerlei documentaires en zocht “before & after” foto’s op online. Ik vond het fascinerend hoe een soms kleine ingreep zo’n groot resultaat kon hebben op iemands uiterlijk en innerlijk. Tegelijkertijd was het ook een ver-van-mijn-bed-show, want zelf een ingreep ondergaan leek me maar niets. Tot een paar jaar geleden, toen ik zelf ook na begon te denken over plastische chirurgie.

Vandaag de dag zijn plastische chirurgie en overige cosmetische ingrepen vrij normaal geworden. Als je naar beroemdheden en de grote beauty en mode influencers kijkt, hebben veel van hun wel iets laten doen. Van lippen laten opvullen, botox of een borstvergroting kijkt niemand meer raar op. In ieder geval niet in “mijn” wereld, waar ik weleens omringd ben door influencers en mensen uit de beauty en mode industrie die weleens iets laten “fixen”. De stap naar chirurgische en cosmetische ingrepen lijkt steeds kleiner en betaalbaarder te worden. Voeg daar een dosis kritiek aan toe die je als vrouw online krijgt over je uiterlijk en de stap naar een consult is zo gezet.

Mijn consult

Ik heb lang getwijfeld of dit wel iets is wat ik wil toegeven online, maar ik heb serieus overwogen om mijn neus te laten verkleinen. Ik vond altijd dat ik een grote neus had, want niemand in mijn omgeving had een grotere neus dan ik. Het werd een beetje een obsessie: ik vergeleek mijn neus met de neus van iedereen om mij heen, op tv en online. Ik bekeek honderden before & after foto’s en vlogs van meiden die de procedure ondergingen. Toen ik op een gegeven moment weer een heel weekend vlogs had bekeken en onderzoek had gedaan, vond ik het tijd worden om er iets mee te doen. Ik maakte een paar dagen later een afspraak bij een kliniek bij mij in de buurt.

De plastische chirurg zag meteen wat er “mis” was met mijn neus en kon mij helpen. Ik verliet de kliniek met een aanvankelijk positief gevoel. Voor het eerst erkende iemand wat ik zag en was het met mij eens dat ik er mooier uit zou zien als ik het zou laten fixen. Maar eenmaal thuis sloegen de twijfels toe: wilde ik dit wel echt? En waarom precies? Zou ik het voor mijzelf doen of voor anderen? En stel ik had geen blog, mijn gezicht stond niet op YouTube en social media, zou ik dit dan ook overwegen?

Maar ik ben toch al gelukkig?

Ik besefte dat ik door mijn onderzoek en aanwezigheid in dit wereldje, waar plastische chirurgie zo normaal is geworden, deze ingrepen ook als heel normaal was gaan zien. Op social media zie je zoveel “perfecte” gezichten en lichamen, dat het heel moeilijk is om jezelf niet daarmee te vergelijken. Ik dacht dat als ik een kleinere neus zou hebben, mezelf mooier zou voelen en minder onzeker zou zijn over de foto’s en video’s die ik online zet. Ik dacht dat het mij op de een of andere manier wellicht wel verder kon helpen in dit wereldje, waar uiterlijk helaas een belangrijke rol speelt.

Maar hoe langer ik daar over nadacht, hoe sterker mijn gevoel werd om het niet te doen. Want hoe bizar is het dat ik, als volwassen vrouw met een prima leven, alsnog plastische chirurgie overweeg? Voor iets dat totaal geen medische reden heeft en wat de meeste mensen niet eens opvalt. Ik ben gelukkig, waarom dan toch de overweging om mezelf te veranderen?

Waarom ik niet voor plastische chirurgie koos

Ik begon te ontdekken waarom ik eigenlijk een neuscorrectie wilde laten uitvoeren. Omdat ik plastische chirurgie als normaal was gaan zien, als iets dat veel vrouwen nu doen, dacht ik op een gegeven moment “waarom niet?”. Ik werd verleid door mooie verhalen en foto’s en dacht totaal niet na over de eventuele risico’s. Toen ik daar meer onderzoek naar ging doen, werd ik weer terug op aarde gezet. Veel neuscorrecties moeten namelijk opnieuw gedaan worden, omdat het resultaat tegenvalt of omdat er iets misgaat. Je kunt problemen krijgen met je ademhaling en er kunnen permanente beschadigingen ontstaan aan je zenuwen. Veel neuscorrecties worden gecombineerd met een kin implantaat, zodat er meer balans in je gezicht ontstaat. Dus waar eindigt het dan? Als ik het als zo “normaal” zie, wat laat ik dan verder nog aan mij “fixen”? Mijn lippen? Borsten en billen? Ook hele “normale” procedures die veel vrouwen ondergaan.

Uiteindelijk besloot ik om het niet te doen. Teveel risico’s voor iets dat geen noodzaak heeft en waar ik wellicht ook helemaal niet gelukkiger of mooier van word. Ik besloot dat ik liever aan mijn innerlijk kon werken, iets dat helemaal gratis is en weinig risico’s met zich meebrengt, en wat wellicht een vergelijkbaar resultaat zou geven.

Ben ik tegen plastische chirurgie?

Alhoewel ik er uiteindelijk voor koos om de neuscorrectie niet te laten uitvoeren, ben ik niet tegen plastische chirurgie. Ik ken inmiddels vrouwen die iets aan zichzelf hebben laten veranderen en die er erg tevreden over zijn. Sommigen voelen zich veel zelfverzekerder en daarom ook gelukkiger. Zolang je er goed over nagedacht hebt, veel onderzoek hebt gedaan en bekend bent met de risico’s vind ik dat plastische chirurgie iets is waar je als volwassene voor mag kiezen.

Maar ik vind wel dat we er te makkelijk over doen. In veel gevallen is het waarschijnlijk helemaal niet nodig en zal het je niet gelukkiger maken. Ik denk dan ook dat veel jongere vrouwen ervoor kiezen om iets aan zichzelf te laten “fixen”, omdat hun rolmodellen het ook hebben gedaan. Als ik naar een aantal grote influencers kijk die hun gezicht en lichaam hebben laten veranderen en zie hoeveel comments zij krijgen zoals “you look perfect”, “goals”, “I want to look like you”, etc., dan moet dat iets doen met de volgers. Dat deed het bij mij namelijk ook. Niet perse dat ik op hun wilde lijken, maar wel omdat het de stap naar een chirurgische ingreep een stuk kleiner maakte.

Ik ben uiteindelijk blij dat ik niets aan mijzelf heb laten veranderen door middel van plastische chirurgie. Ik heb geaccepteerd dat ik een wat grotere neus heb en dat dat prima is. Het maakt me geen beter of slechter, mooier of lelijker mens, het is gewoon zoals ik ben. Soms maakt het me alsnog een beetje onzeker en dan draag ik wat meer make-up zodat hij optisch wat kleiner lijkt. Maar steeds vaker haal ik de make-up er uiteindelijk weer af omdat het niet is wie ik ben. Ik wil mezelf laten zien, inclusief alle zogenaamde “imperfecties”.

Wat vind jij: zou jij plastische chirurgie overwegen? Of denk je dat dit misschien de verkeerde kant opgaat? Ik ben benieuwd!

bron afbeelding: ian dooley via unsplash

  1. Wat een openhartig verhaal Sofie, mooi!

    Ik ben ook niet tegen plastische chirurgie. Ik vind het heerlijk dat mensen die echt met hun uiterlijk in de knoop zitten, iets aan zichzelf kunnen laten doen. Helaas moet je altijd de risico’s van zo’n ingreep dragen. Dat geldt ook wanneer je “even iets aan jezelf wil fixen”. Ik denk dat het daarom heel belangrijk is dat je bij jezelf te rade gaat waarom je eigenlijk een ingreep zou willen laten doen. Ik vind het daarom heel knap dat je niet blindelings na je consult in het diepe ben gesprongen!

    Ik zou zelf dan ook geen plastische chirurgie overwegen, tenzij ik echt last van een bepaald euvel krijg en als de voordelen echt op beginnen te wegen tegen de nadelen. Ik vind overhangende oogleden een goed voorbeeld; wanneer die zo zwaar op je ogen gaan hangen dat je slechter gaat zien. Borsten die zo groot en zwaar zijn dat je rugklachten krijgt. Maar ook cosmetische ingrepen die voortkomen uit “ijdelheid”; sommige mensen zitten zo met bepaalde punten van hun uiterlijk, dat een cosmetische operatie voor hen een klein offer is om zich beter te voelen. Maar dan hoop ik wel dat ze net als jij bij de kern van het probleem tot een andere oplossing kunnen komen; dat kan toch een hoop nare complicaties besparen!

  2. Ik ben absoluut niet tegen plastische chirurgie, maar je moet niet zonder goede reden in gezond weefsel gaan snijden. Ik heb zelf een neuscorrectie gehad om mijn neus breder te maken, want binnenin was het zo smal dat ik iedere maand verkouden was.

    Een vriendin van mij heeft een borstverkleining gehad omdat ze rugpijn kreeg van de grootte, en ik hoorde viavia dat een klasgenoot van mijn oude middelbare school jaren later een borstvergroting had gehad – van plat als een dubbeltje naar een bescheiden A of B cup. Ik snap wel dat als je écht plat bent, dat je toch wel wat vrouwelijke vormen wilt.

    Maar als je een cup B of C hebt, waarom zou het nodig zijn om die op te blazen tot meloenen? En als je een neus hebt waardoor je kunt ademen, en hij is niet extreem uit verhouding met je gezicht, of gebroken geweest, waarom zou je er dan aan sleutelen?

    Persoonlijk zou ik het een goed idee vinden als mensen die cosmetische chirurgie willen ook langs de psycholoog gaan. Is er een gegronde reden die het risico goedpraat, of heb je een minderwaardigheidscomplex aangepraat gekregen door social media en is het op een psychologische manier op te lossen? Of nog erger: is het “omdat het kan” of “omdat je er het geld voor hebt”?

  3. Ook ik ben niet tegen plastische chirurgie. Het heeft een nogal negatieve connotatie gekregen door de media, vind ik. Stel dat iemand zich stoort aan flaporen, hoe mooi zou het zijn als het door plastische chirurgie herstelt kan worden en die persoon zich weer beter voelt?

    Als ik naar mezelf kijk, waren mijn benen altijd mijn grootste zorg. Dun, mannelijk, knokig… Tot ik besloot om er iets aan te doen dmv fitness. Ervoor gaan en niet opgeven, tot ik resultaat zie.

    Waar ik me wel mateloos aan erger zijn lipfillers. Op zich niets mis mee maar bij sommigen is het zo opgeblazen dat ik me afvraag of ze het zo mooi vinden, of gewoon blind zijn…

  4. ik ben er niet per se tegen als in, stel je hebt cup H en het belemmert je zoveel in die zin dan je er fysiek last van krijgt, ja doen!

  5. Fijn dat je eerlijk hierover bent. Ik vind het altijd zo jammer, van die influencers die zeggen dat ~je van jezelf moet houden zoals je bent~ maar zelf wel hun boobs en lippen laten opblazen. Wat proberen ze nou eigenlijk te zeggen daarmee?

    Ik zou zelf geen plastische chirurgie willen, en ik heb er nooit echt over na gedacht. Niet omdat ik mezelf zo geweldig mooi vindt. Maar ik ben zelf eigenlijk wel tegen plastische chirurgie voor puur esthetische redenen (dus dan heb ik het niet over hangende oogleden, te grote borsten en hazenlippen, dat is niet puur esthetisch) Omdat het tegenwoordig zo genormaliseerd wordt. Niet dat ik mensen zou gaan trollen als ze wel chirurgische ingrepen laten uitvoeren, iedereen heeft zijn redenen. Maar tegenwoordig wordt er echt veel te makkelijk over gedaan.

    En trouwens, ik heb nooit het idee gehad dat je een ‘te grote’ neus zou hebben (maar persoonlijk vind ik grote(re) neuzen mooi:))

  6. Ik heb ook niets tegen plastische chirurgie mits voor de juiste reden.
    Dat wil zeggen omdat iemand zijn hele leven gebukt gaat onder een bepaald probleem dat opgelost kan worden door een ingreep zoals bv grote, zware borsten of juist geen borsten, enorme flaporen etc.

    Ook wanneer iemand na een ernstig ongeluk verminkt is geraakt, vind ik het prachtig om te zien wat er gedaan kan worden om iemand weer een menswaardig bestaan te geven.
    Verder vind ik de toegankelijkheid van plastische chirurgie een beetje beangstigend.
    Het is zo gemakkelijk geworden om iets te laten “fixen”……
    En wat Noor ook zegt, die lipfillers vind ik echt vreselijk!

    Ik weet dat mijn opa een enorme onderkin had (van zijn borst tot aan zijn kin) en dat dat genetisch is bepaald.
    Veel mensen in de familie hebben die onderkin.
    Geen fijn vooruitzicht.
    Ik vraag mij nu wel eens af of ik mij daaraan zou laten helpen wanneer het zich bij mij ook manifesteert……
    Ik weet het (nog) niet ;-)

  7. Dit is dus echt het soort post waarvan ik denk wat goed dat je dit deelt! Ik zie zo vaak blogs en video’s voorbij komen met “why I had plastic surgery” of “the truth about my face/body” of wat anders in die trant.

    En al geloof ik volledig in dat iedereen dit mag bepalen voor zich zelf, zolang je inderdaad een goed overwogen beslissing maakt, vind ik die posts en video’s vaak wel wat teleurstellend of vervelend. Want de boodschap is altijd hetzelfde en het komt er op neer dat iedereen graag zegt dat ze het voor zich zelf doen maar in de meeste gevallen is dat natuurlijk niet waar en zijn er altijd factoren van buiten af die ervoor zorgen dat je ergens een probleem in ziet.

    Wat verfrissend en fijn om te lezen dat iemand er mee bezig was en uiteindelijk er voor heeft gekozen het niet te doen. Dit soort verhalen wil ik veel vaker lezen en zien!

  8. Wat goed dat je dit deelt:) Voor mezelf ben ik er op tegen, de uniekheid van mensen is juist zo mooi en als er iemand geboren wordt die bijv. heel plat is aan de voorkant dan is dat ook een mooie variatie van de mensheid vind ik. We zien het alleen niet meer omdat we steeds die schoonheidsidealen naar ons hoofd geslingerd krijgen en een beperkt beeld krijgen van wat mooi zou kunnen zijn. Ik vind het erg jammer wanneer iemand snel voor plastische chirurgie kiest zonder naar de oorzaak te kijken van waarom je zo graag aan dat beeld wilt voldoen of hoe het met je zelfbeeld zit. Dus inderdaad die toegankelijkheid. Iedereen moet zelf over zn lichaam bepalen natuurlijk, dit is puur mijn ervaring:
    het idee dat iemand die als een mooi uniek mens wordt geboren in zichzelf laat snijden om te voldoen aan de beelden die de maatschappij voorschoteld, maakt mij een beetje verdrietig.

  9. Fijn dat je dit durft te bespreken. Zelf heb ik goed 20 jaar geleden een borstverkleining gehad, altijd last van de schouders en een groot cupverschil tussen de ene en de andere borst. Altijd tranen in de paskamer van de lingeriezaak. Ik denk dat ik nog wel eens een ooglidcorrectie nodig heb, over 10 jaar of zo, om te kunnen blijven zien. Dat zijn meer praktische ingrepen. Maar ik krijg heel veel adertjes op mijn benen, het zijn net paarse plekken. Mijn oma en haar zus hadden hele paars-blauwe benen en dat vond ik altijd heel erg. Dus ik denk er over na om daar iets aan te laten doen. En dat is natuurlijk vooral ethisch. Maar ik ga me er wel steeds meer voor schamen.

  10. Goed dat je het alsnog deelt! Mij trekt het totaal niet, maar wat een ander doet moet diegene zelf weten. Als er echt iets is wat je dwars zit… Ieder zijn keuze!

  11. Wat een mooi en eerlijk verslag, Sophie, dank je wel!

    Het is zeker goed dat er plastische chirurgie mogelijk is. Als mensen – zowel lichamelijk als psychisch – lijden door iets dat ermee aangepakt kan worden, dan is er echt niets op tegen.
    Dat moet zeker geen taboe zijn.

    Alleen helt het tegenwoordig zover de andere kant uit dat het me ergert. Nu moet je er zus of zo uitzien, gespiegeld aan de een of andere bekende persoon die mooi is, die ‘perfect’ is. Maar wie bepaalt dat eigenlijk? En waarom zou je op iemand anders willen / moeten lijken?
    Bij sommige operaties kan ik er met de beste wil van de wereld niet inkomen waarom je het zou willen laten doen, met topvoorbeeld die bilvergrotingen… een tijd terug streefde iedereen naar een ‘niet te dik’ achterwerk en nu kan het niet dik genoeg zijn?

    Net die kleine, ‘afwijkende’ dingetjes maken iemand uniek, maken iemand mooi, maken iemand boeiend.
    Ik vind het vaak zo’n zonde als al prachtige meisjes van zichzelf zo aan zich laten sleutelen zodat ze op de duur gewoon ‘nep’ lijken, zo jammer.

    Tuurlijk kan ik ook dingen opnoemen die ik misschien liever anders gezien had, mijn vreemd staande oren, mijn niet grote boezem,… maar ik besef goed genoeg dat een goed zelfbeeld begint van binnenuit, toch voor mij.
    Een ding dat ik misschien wel zou overwegen is het wat mooier laten maken van een erg lelijk en groot litteken (veroorzaakt door een ongeval – dus eigenlijk vooral omdat er zo’n negatieve connectie aan vasthangt). Maar weet niet eens of dat mogelijk is.

    Af en toe kom ik op het programma ‘Botched’ gezapt, waar 2 plastische chirurgen fout gelopen operaties proberen op te lossen. Hoewel ze vaak – evenals sommige van hun patiënten – serieus irritant kunnen zijn (op z’n overdreven Amerikaans) is het wel een serieuze remedie tegen het overwegen en / of laten uitvoeren van ingrepen zonder goed onderzoek / noodzaak.

  12. Ik ben niet tegen plastische chirurgie. Wanneer het iemand kan helpen met iets waar diegene erg onzeker over is of niet blij mee is, waarom niet.
    Zelf denk ik aan een borstvergroting. Door groot gewichtsverlies is er weinig overgebleven van mijn voorgevel, ben uit proportie en vindt het zelf niet mooi meer. Ken mensen die het hebben gehad en het ziet er mooi en natuurlijk uit.

  13. Ik ben niet tegen plastische chirurgie, als je er echt last van hebt kan ik het heel goed begrijpen. Zelf heb ik een half jaar geleden een oogoperatie ondergaan. Ik heb een lui oog, daar ben ik als kind aan geopereerd, maar de laatste jaren ging mijn oog steeds scheler staan. Ik vond dit verschrikkelijk, ik had daar echt last van (zowel psychisch als fysiek). Na lang wikken en wegen heb ik toch besloten om er iets aan te laten doen. Geen plastische chirurgie dus, maar wel een cosmetische ingreep. Ben er achteraf erg blij mee!

  14. Hoi Sophie! Ik kwam vandaag bij deze blog terecht en ik wil je bedanken. Ik ben niet per definitie tegen plastische chirurgie, maar op veel media wordt er een eenzijdig beeld van gegeven. Het is daarom verfrissend hoe jij over de minder besproken kant schrijft: namelijk overwegingen om het niet te doen.
    Ik vind deze zinnen die schrijft vooral heel mooi: “Ik heb geaccepteerd dat ik een wat grotere neus heb en dat dat prima is. Het maakt me geen beter of slechter, mooier of lelijker mens, het is gewoon zoals ik ben.” Ik wil dit onthouden als ik me in de spiegel weer eens blind staar op mijn eigen neus (of een andere onzekerheid). Een neus is gewoon een neus en niet meer dan dat.

  15. Bedankt voor de openheid!
    Ik vind het heel fijn om je blog te lezen omdat je zo eerlijk bent en je ‘kwetsbaar’ durft op te stellen. Daarmee geef je zo’n goed voorbeeld en maak je dat voor anderen ook makkelijker om te doen.
    Ik vind het echt fijn om te lezen dat je hebt gekozen om geen plastische chirurgie te ondergaan. Ik ben er ook niet echt tégen, maar ik krijg er wel nare gevoelens bij en dat vind ik ook terecht. Voor mij heeft plastische chirurgie in veel gevallen te maken met de (ingeprente, onnodige) competitie tussen vrouwen en de onzekerheid die daar bij komt kijken. Zoals je al schrijft: er is niks mis met je, maar toch denk je van wel. En waar zou het dan stoppen? Als we allemaal plastische chirurgie ondergaan, zijn we dan mooier? En gelukkiger? (En dan zien we er allemaal hetzelfde uit, dat willen we toch ook niet?)
    Ik heb zelf ook een grote neus trouwens, en dat heeft me ook veel onzekerheden opgeleverd. Nu zit ik er niet meer mee! Soms ziet ‘ie er erg rond en groot uit op foto’s als het licht ‘onhandig’ valt, en dat vind ik niet geweldig, maar ook dat maakt me niet zo uit. Als anderen (willen) denken dat mijn neus te rond en groot is, dan mag dat. Ik las net de quote ‘What other people think about you is none of your business’ en daar word ik zo blij van!
    Het doet me nu ook denken aan je recente blog post over dat je je minder bent gaan verantwoorden tegenover anderen. Ik had voorheen HEEL sterk het idee dat ik me moest verantwoorden voor hoe ik er uit zag, zelfs in de vorm van ‘ja ik weet dat ik een grote neus heb, ik vind ‘m ook niet mooi, het was geen keuze’. Ik vind dat nu best wel schokkend om me te bedenken eigenlijk. Ik ben het helemaal niemand verschuldigd om er op een bepaalde manier of ‘superknap’ uit te zien.
    Ik kan hier vast nog heel lang over doorgaan, maar dit lijkt me wel genoeg. :)
    (Ik bedacht me net dat het me leuk lijkt om je een keer te ontmoeten. Totaal geen pressure, maar mocht het een keer zo uitkomen, dan lijkt het me leuk. :))

    • Ah ik wil er toch nog aan toevoegen: ik zie plastische chirurgie in veel gevallen wel als een dikke middelvinger naar je ouders en je kinderen – en misschien zelfs je volgers. Je zegt daarmee dat je jezelf niet kan accepteren met je huidige, natuurlijke uiterlijk, en dat impliceert dat er met anderen (met dezelfde ‘afwijking’) ook iets mis is en zij zich ook moeten laten fixen.
      Ik zou het heel moeilijk vinden om mijn toekomstige/eventuele kinderen te vertellen dat ze mooi zijn en dat ze van zichzelf kunnen leren houden zoals ze zijn en alles als ik mijn eigen uiterlijk niet heb kunnen accepteren. Dat vind ik een heel goed argument tegen plastische chirurgie, ook al kies je er voor geen kinderen te nemen. :)
      (Maar ik geloof wel dat als je zogenaamd heel knap bent, je makkelijker meer followers krijgt. Echter heb ik toch zo mijn twijfels bij of veel influencers echt bereiken wat ze denken te willen bereiken, of zoiets.)

    • Ja herkenbaar – ik had ook altijd wel een antwoord klaar voor als iemand iets over mijn uiterlijk zou zeggen (eigenlijk nooit gebeurt over mijn neus trouwens, wel over mijn kennelijk te lichte huid, zucht…). Ik ben uiteindelijk blij dat ik niets heb laten doen. Het zou ook een beetje tegenstrijdig zijn denk ik met waar ik voor sta en ben blij dat ik mezelf eindelijk heb kunnen accepteren.

      En wie weet, we komen elkaar vast wel een keer tegen tijdens een duurzaam event :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De dierproefvrije lijst update van 2018

De dierproefvrije lijst update van 2018

Sukin Super Greens Face Scrub

Sukin Super Greens Face Scrub