Over alleen zijn en weinig vrienden hebben

Over alleen zijn en weinig vrienden hebben

Zolang ik me het kan herinneren heb ik altijd al moeite gehad met vrienden maken, vooral als kind en in mijn jeugd. Ik wilde heel graag leuke vriendinnen hebben, maar om de een of andere reden leek het mij niet gegund. Inmiddels heb ik een aantal hele leuke vriendinnen en kennissen om mij heen, maar ben ik ook nog graag alleen. Mijn vriendschappen zien er misschien ook niet helemaal “standaard” uit, maar dat maakt mij niets uit.

Vriendloos op school

Ik had als kind een paar vriendinnen op de basisschool met wie ik na schooltijd regelmatig speelde. Daar kwam verandering in toen er in groep 6 een nieuw meisje in de klas kwam. Ze besloot dat ze mij niet mocht en mijn vriendinnen wilde afpakken. Dat lukte haar, want iets later moest ik elke pauze alleen doorbrengen. Op de middelbare school ging het eigenlijk net zo: telkens als ik een vriendin of vriendinnengroepje had gevonden, kwam iemand langs die het van mij afnam. Altijd meiden met hun eigen issues, die er plezier uit haalden om mij te pesten. Toen ik op mijn achttiende eindelijk klaar was met de middelbare school, had ik er geen enkele vriendin aan overgehouden.

Ik ging er dan ook niet echt vanuit dat ik ooit echte vriendinnen zou krijgen. Ik had geleerd dat vriendinnen je van de een op de andere dag kunnen laten vallen. Dat ze liever met een populair iemand bevriend zijn dan met jou. En dat je vooral niet jezelf mag zijn. Want elke keer dat ik mezelf durfde te zijn en me kwetsbaar opstelde, werd dat later tegen me gebruikt door die zogenaamde “vriendinnen”.

Echte vrienden

Mijn eerste echte vriendin heb ik dan ook pas op mijn negentiende leren kennen. We zijn inmiddels al heel wat jaren verder en wonen helaas in verschillende werelddelen, maar we zijn nog steeds goed bevriend. Via haar leerde ik tevens mijn tweede echte vriendin kennen en heb ik tijdens mijn studie veel leuke herinneringen opgedaan. Ik ben haar eeuwig dankbaar (hi Aida, mocht je dit lezen… danki altamente). Zij liet me namelijk zien dat ze bestaan: echte vriendinnen. Inmiddels beschouw ik een handjevol mensen vrienden van mij, die ik allemaal erg waardeer.

Ik durf eerlijk toe te geven dat ik weinig vrienden heb, omdat dat voor mij niet vreemd is. Ik hoef mijn vrienden ook niet elke dag te spreken. Ik denk dat dit de introverte kant in mij is: ik vind het niet erg wanneer iemand een afspraak verschuift of wanneer we elkaar enkel voor een drankje ontmoeten. Ik kan niet een hele dag een gesprek voeren of naar iemand luisteren, dat vreet veel teveel energie. Samen met iemand lunchen, whats-appen of een wandeling maken is meer dan genoeg voor mij om vriendschappen te onderhouden. Gelukkig begrijpen mijn vriendinnen mij en vragen ze ook niet teveel van me, net zoals ik me in bepaalde situaties aanpas aan hun wensen.

Ik kies liever voor mezelf

Wanneer het aankomt op nieuwe mensen ontmoeten en relaties opbouwen, hanteer ik het “less is more” motto. Aangezien ik weet dat ik niet elke dag de behoefte heb om met mensen af te spreken, heb ik ook niet de behoefte om veel vriendschappen op te bouwen. Ik hoor van andere mensen dat ik hier later spijt van ga krijgen, maar dat betwijfel ik. Bestaat er een magisch aantal vrienden dat je moet bezitten in het leven? Of is het beter om dat voor jezelf te bepalen? Door vriendschappen alleen toe te laten in jouw leven als je er tijd en energie voor hebt? En ook niet geheel onbelangrijk: wil je bepaalde personen wel in je leven hebben?

Daarom kies ik vaak voor mezelf. Echte vriendschappen opbouwen kost tijd en energie, dat kan ik niet aan iedereen geven die op mijn pad komt. Niet iedereen hoeft je volgende “bff” te worden. Het is ook prima om mensen in je leven te hebben die je af en toe ontmoet voor een koffie of lunchdate en verder niets. Dat ik er zo over denk heeft ook te maken met het volgende: ik houd van alleen zijn.

Alleen zijn

Ik durf te stellen dat ik er niet alleen van houd om alleen te zijn, maar dat ik ook regelmatig alleen moet zijn. Het liefst iedere dag. Nu woon ik samen met mijn vriend, dus er zijn dagen dat ik niet alleen ben. Maar de momenten dat ik alleen ben, koester ik ook echt. Door bijvoorbeeld lekker lang uit te slapen, urenlang een boek te lezen, in mijn eentje een latte of juice te halen, series te kijken en te bloggen. En soms tot 1 uur ‘s nachts te werken, omdat ik ‘s avonds vaak goede ideeën opdoe. De vrijheid die alleen zijn je geeft is priceless.

In tijden dat je alleen bent (of dat nu dagen zijn, weken of zelfs maanden), kom je vaak tot conclusies. Je leert jezelf kennen. Je hebt de tijd om jezelf te ontwikkelen, om nieuwe hobby’s te ontdekken of om ergens heel goed in te worden. Er zijn minder verplichtingen, minder afspraken, minder confrontaties en minder belemmeringen. Althans: zo ervaar ik het. Ik betwijfel het of een typische extravert, die mensen om zich heen moet hebben, hier hetzelfde over denkt. Maar ik vind het heerlijk. Dit is ook hoe ik de soms nare tijd op school heb overleefd. Ik had veel tijd over, dus ik leerde websites maken en ik las veel boeken. Nu ik fulltime blogger ben en betaald word om te schrijven, ben ik erg dankbaar voor die tijd!

Ik wil je meegeven dat het niet raar is als je net zoals ik weinig vrienden hebt en graag alleen bent. Dat is iets wat jou uniek maakt. Vergeet de vriendschappen en sociale situaties die je in films ziet of die je op een andere manier aangepraat worden. Doe wat goed voelt voor jou en ga op zoek naar mensen die jou begrijpen en je accepteren voor wie je bent. Soms duurt dat even, want jezelf vinden en accepteren heeft tijd nodig. Weinig vrienden hebben of alleen willen zijn betekent niet dat je geen leuk leven hebt of een eenzaam bestaan leeft. Ik vind dat ik een geweldig leven heb! Ik bepaal hoe ik mijn dagen indeel, ik verdien geld met iets dat ik onwijs leuk vind om te doen en ik heb een aantal hele leuke mensen in mijn leven die ik zie wanneer ik dat wil.

Ik voel me erg gelukkig en hoop dat jij dat geluk ook kunt vinden – alleen, met een of twee vriendinnen of omringd door veel vrienden.

Share:

27 Reacties

  1. 29/05/2017 / 08:08

    Ik heb de afgelopen jaren uitgevonden wat ik belangrijk vind in een vriendschap en wie echte vrienden zijn. Liever wat minder vriendinnen dan veel waar je ‘niets’ aan hebt, ofwel die alleen maar energie kosten. Ik kan wel ook héél goed alleen zijn, maar ik heb eigenlijk ook wel veel contact met mijn goede vriendinnen! Soms neem ik bewust een weekend niks, maar dat is alleen als ik voel dat ik het nodig heb!

  2. Gera
    29/05/2017 / 08:19

    Hmm ik herken mezelf wel in jouw stukje. Ik voldoe ook niet aan dat plaatje met veel mensen om mij heen. Ik word daar gauw moe van. Soms voel ik me dan buitengesloten, omdat ik weet dat ik anders ben dan hun. Er waren tijden dat ik dat erg vond dat ze mij niet altijd begrepen. Vooral in de kerk liep dat vaak mis, omdat ze daar materialistisch zijn en vaak over hun spullen praten. Ik zie de wereld helemaal niet zo, ben een beetje overgevoelig, vind gauw iets zielig en hou niet van oppervlakkigheid. Het betekende voor sommige mensen daar dat ik niet mee mocht en kon doen. Na een tijdje zag ik echter mijn eigen mooie leven waarin ik tevreden en gelukkig ben. Aanpassen aan anderen leidde bij mij tot niets en alleen zijn vind ik ook helemaal niet erg. Kan dan lekker in mezelf zijn en ook ik heb mijn eigen vrienden. Voor mij is er geen norm hoe iemand zou moeten zijn, juist van eigenwijze mensen houd ik. Die durven zichzelf te zijn en een richting op te gaan die anderen mensen niet doen. Het leven kan heel mooi zijn, ondanks alles.

    • 29/05/2017 / 12:20

      Ik ken dat wel – als jij verandert of over veel dingen anders denkt dat de mensen om je heen dan lopen die relaties wat stroever. Goed dat je inziet dat je een mooi leven leidt waarin je tevreden en gelukkig bent, op jouw manier! :)

  3. 29/05/2017 / 08:27

    Heel mooi en herkenbaar artikel! Inmiddels heb ik wel een paar vriendengroepen opgebouwd, maar ik heb maar een paar échte vriendinnen bij wie ik echt mezelf kan zijn. Ik ben ook iemand die moeilijk nieuwe vrienden maakt en regelmatig behoefte heeft aan alleen zijn. Soms is het gewoon fijn om even op jezelf te zijn en te doen waar jij je goed bij voelt.

  4. 29/05/2017 / 11:22

    Dankjewel voor je mooie blog. Ik heb dit soort berichtjes soms echt nodig. Ik ben ook iemand die het moeilijk vind om vrienden te maken en heb er dan ook bijna geen. Het ene moment kan ik daar heel goed mee leven, maar het andere moment heb ik daar juist heel veel moeite mee en voel ik me wel eenzaam. Het is voor mij echt een struggle, en daarom vind ik het fijn om te lezen dat andere mensen hier op positieve manieren mee om kunnen gaan. Dat geeft mij ook weer een positief gevoel :-)

    • 29/05/2017 / 12:23

      Toen ik jonger was had ik er ook moeite mee hoor, je merkt gewoon dat je ‘anders’ bent. Nu ik mezelf durf te zijn merk ik wel dat ik mensen aantrek die over veel dingen hetzelfde denken of van wie ik iets kan leren en dat is een fijn gevoel. Het heeft soms tijd nodig, maar als je er op een positieve manier mee om kunt gaan dan valt alles op een gegeven moment op zijn plek :)

  5. 29/05/2017 / 12:05

    Wat een mooi artikel! Ik herken heel erg wat je zegt en had aan het begin van de middelbare school ook niet bijster veel vrienden. Nu heb ik een paar vriendinnen die ook niet in de buurt wonen. Ik hou ervan om sociaal te zijn maar ik vind het ook heerlijk om tijd alleen te spenderen. Ik denk ook niet dat dat erg is zolang je je maar niet vervreemd van anderen.

  6. 29/05/2017 / 12:45

    Heel erg herkenbaar en mooi geschreven. Ik ben ook graag alleen en heb geen grote vriendengroe en heb het losgelaten dat dat ‘moet’: het kostte me zoveel energie! Ik denk ook niet dat ik er later spijt van zal krijgen, we zitten nu eenmaal zo in elkaar. :) Niks mis mee! <3

  7. Jennifer
    29/05/2017 / 14:52

    Susan Cain heeft een mooie Tedtalk gehouden over introverts: https://www.ted.com/talks/susan_cain_the_power_of_introverts

    Over hoe de wereld juist introverts nodig heeft. Vooral in onze hedendaagse wereld waarin het lijkt alsof extraverts het voor het zeggen hebben. Maar het zijn juist vaak introverts die, wanneer ze de stap durven te zetten, hun kwetsbaarheid durven te laten zien en daarmee een positieve bijdrage leveren aan een mooiere wereld.

    Ik denk dat de mooiste verhalen (art films, documentaires, romans, blogs etc.) geschreven worden door introverts. Introvers kennen zichzelf op een manier die extraverts niet kennen, omdat extraverts gestuurd worden door de groep in plaats van door hun eigen gedachtes en meningen.

    Ik zeg hoera voor alle introverts!

  8. 29/05/2017 / 14:53

    Ik hou ervan om vrienden te zien maar ben net zo gelukkig als ik alleen mijn man om me heen heb. Ik kan ook alleen zijn, maar doordat ik hele dagen alleen thuiszit kan dat ook wel weer eenzaam worden. Aan de andere kant put sociaal contact me ook uit. Dus ik probeer een goede balans te vinden.
    Mooi dat je aangeeft dat zo’n uitbundig sociaal leven helemaal niet hoeft. Soms voelt dat namelijk wel als de norm.

  9. Loes
    29/05/2017 / 15:40

    Heel herkenbaar, fijn om te lezen!
    Persoonlijk heb ik van tijd tot tijd erg veel moeite met eenzaamheid, maar ik vind het mooi om te lezen hoe jij er vorm aan geeft. :)
    (Het boek ‘quiet’ van Susan Cain is een aanrader)

  10. Martine
    29/05/2017 / 16:56

    Toevallig! Ik heb zojuist een afspraak afgezegd met de dames van mijn tekengroepje nadat ik daar de hele dag over na heb gedacht en mij bij voorbaat schuldig voelde omdat ik er geen zin in had om te gaan.
    Uiteindelijk toch ge-appt dat ik niet kom (en eindelijk eens geen reden opgegeven ;-) ) en ik voelde mij direct bevrijdt.
    En nu dit stukje op jouw blog……toeval bestaat niet.
    Ik heb nooit veel vriendinnen gehad.
    Ik ben heel vaak verhuisd in mijn jeugd dus toen ik op mijn 18de hier kwam wonen waar ik nu nog woon was ik alleen, zonder vriendinnen.
    Door de jaren heen heb ik vervolgens veel vriendinnen gemaakt en even zoveel weer verloren.
    Nu heb ik een klein groepje vriendinnen bij wie ik mij heel goed voel.
    Het is precies zoals jij het zegt: ik spreek ze niet zo vaak maar wanneer we elkaar zien is het altijd goed.
    Ik heb geen behoefte aan meer.
    Vind ik alleen maar vermoeiend en lastig.
    Vriendinnen moeten aansluiten bij mijzelf en er zijn nou eenmaal niet veel mensen met dezelfde instelling en levensopvattingen zoals ik.
    Maar ik ervaar dat niet als een gemis want net als jij, ben ik ook heel graag alleen.

  11. Judith
    29/05/2017 / 17:59

    Echt mooi dat jij zo duidelijk hebt wat goed voor je voelt en daar ook voor staat! Ik ben zelf ook vrij introvert en heb het echt nodig om regelmatig alleen te zijn. Ik haal ook wel energie uit het (regelmatig) een op een afspreken met een vriendin, omdat ik dan vaak juist wat dieper op dingen in kan gaan, nieuwe inzichten krijg en vooral plezier heb. Ik ben hier wel een stuk ‘langzamer’ in geworden, het hoeft niet meer per se elke week of maand maar gewoon wanneer het ons allebei uitkomt, dat geeft wel meer rust. Opzicht hoef ik niet veel vrienden te hebben, maar ik merk wel dat ik met iedere vriendin net andere interesses of manier van doen of humor deel, dus om het gevoel te hebben dat ik alles wat ik wil delen met mensen ook kan delen heb ik toch wel een ‘bepaald aantal’ mensen nodig.

  12. 29/05/2017 / 18:11

    Ik herken mijzelf zo goed in wat jij zegt! Zo heb ik er ook altijd in gestaan en werd versterkt toen ik chronisch ziek werd is dit alleen maar versterkt. Gelukkig heb ik ook een fijne familie, vriendschappen die mij alleen maar energie kosten heb ik gedag gezegd. En hoop dat ik vanaf hier weer verder kan bouwen. Het komt zoals het komt. En dat is fijn. Daar ben ik dankbaar voor. En mij hier druk om maken heb ik gelukkig al afgeleerd, al vind ik het stiekem wel fijn om jouw woorden te lezen. Vind het zo stoer dat jij voor jezelf durft te kiezen!

  13. Esther
    29/05/2017 / 20:52

    Ik heb ook niet veel vrienden hoor, ik heb nooit veel vrienden gehad en ik vond en vind dat ook niet nodig. Ik vind het heerlijk om alleen te zijn. Ik onderneem ook vaak dingen alleen, zoals ergens een kop koffie drinken of naar een museum gaan. Graag trek ik mijn eigen plan en ben en blijf ik graag mezelf. Ben meermaals geconfronteerd met onechte vrienden, dus ben daarom wel selectief in het kiezen van mijn vrienden.

  14. Marjolijn
    29/05/2017 / 22:15

    Ik heb altijd vriendinnen gehad maar ben wel erg selectief daarin; 2 of 3 is voor mij voldoende. Als kind was ik al graag alleen, met mijn hond. Op vakantie ‘s morgens vroeg alleen de duinen of bossen in…heerlijk! Ik heb een baan waarbij ik de hele dag met (leuke) collega’s werk en continu met klanten te maken heb; als ik thuis ben heb ik vaak genoeg aan mijn (bijna volwassen) kinderen en mijn honden :) Af en toe met een vriendin afspreken of een etentje met collega’s is leuk! Een nieuwe relatie…ik weet niet of ik dat nog wel wil of zelfs kan. Hoe ik mijn toekomst zie is in elk geval met honden in mijn leven, die zijn voor mij belangrijker dan een man!

  15. Anna
    30/05/2017 / 00:02

    Ik heb eigenlijk ook geen vrienden (meer). Had altijd één vaste goede vriendin, de rest ging ik wel mee om maar niet echt heel close ofzo, terwijl ze me heel vaak vroegen om mee de stad na school ging ik vaak meteen door naar huis. Op dit moment heb ik geen vrienden en dat hoeft voor mij ook niet. Ik vertrouw niemand meer behalve m’n familie. Voel me ook niet eenzaam of wat dan ook. Ik kan slecht tegen verplichtingen en dat heb ik nu gelukkig niet. Net als een relatie, dat hoeft van mij ook niet… de gedachten alleen al haha. Ik kan me niet binden aan iemand. Gelukkig heb ik een lief hondje die me genoeg liefde geeft, vind dierenliefde zóveel mooier!

  16. Ad
    30/05/2017 / 12:18

    Ik ben een man en herken ook veel van wat je geschreven hebt. Ben inmiddels al weer 60 jaar. Heb nooit vrienden gehad, leefde ook geisoleerd door fobische klachten. Nu sinds een jaar of 16 heb ik geleidelijk aan een andere man leren kennen waar ik mee aan de praat raakte tijdens het uitlaten van mijn honden. We zijn twee heel verschillende types, maar zijn met elkaar aan de praat gebleven door o.a. dit onderwerp. Ik kan hem inmiddels echt wel een vriend noemen, want in moeilijke tijden kan ik bij hem terecht zoals ook nu het geval is na het overlijden van mijn hond, 3 weken geleden.
    Ik ben hooggevoelig en denk dat dat ook meespeelt. Ben benieuwd of anderen hier ook hooggevoelig zijn(denk het wel als ik verschillende ervaringen lees) en ook bewust zijn dat dit meespeelt. Verder ben ik erg creatief.

    • Anna
      30/05/2017 / 12:41

      Ja klopt. Ik ben ook hooggevoelig. Heel veel sterkte nog met het verlies van je hond, weet hoe moeilijk dat is.

    • 30/05/2017 / 18:34

      Ja, ik ben denk ik ook hooggevoelig omdat ik niet teveel prikkels kan verdragen en het me zoveel energie kost om “gezellig” te doen. Als ik alleen ben, of thuis met mijn vriend en kat dan kan ik echt mezelf zijn en weer tot rust komen. Ik denk zeker dat het wel meespeelt! Ik ben ook sinds kinds af aan al creatief bezig met tekenen, schrijven, fantaseren… :)

      Sterkte met het verwerken van je verlies!

      • Ad
        31/05/2017 / 07:46

        Bedankt Anna en Sophie, voor jullie antwoord en jullie medeleven…

  17. 31/05/2017 / 09:36

    Wat mooi geschreven Sophie en wat een herkenbaar verhaal! Ik heb nooit echt veel vrienden gehad of het gevoel dat ik ergens bij hoorde. Vroeger was dit soms vrij frustrerend maar de laatste tijd kom ik er ook achter dat vriendschappen mij veel energie kosten. Ik vind het prima om mijn vrienden zelden te zien, en ik heb ook geen behoefte aan iedere dag contact. Eigenlijk zijn er maar weinig vrienden die dit accepteerde en op deze manier ben ik er achter gekomen wie mijn “echte vrienden” zijn en wat ik zoek in nieuwe contacten. Ik vind het in ieder geval fijn om te lezen in jouw verhaal en in de reacties dat ik niet alleen ben.

  18. Sandra
    01/06/2017 / 20:48

    Wat een mooi stukje! En ik herken me in jouw verhaal.

    Mijn jeugd ging gepaard met gepest worden. Ik heb dus vooral op de basisschool vriendinnen gemist. Op de middelbare school werd het beter. Maar ook nu zijn er weinig mensen die ik echt mijn vriendin noem. Ik denk dat dat voor twee mensen geldt en dat ik de rest meer als kennis zie. Bij al die mensen is er ook weer onderscheid tussen wel ontmoeten in het dorp of om wat anders mee te doen, of enkel via mail of WhatsApp – want er zijn mensen met wie ik echt nog amper een uur volhoudt samen te zijn! En net als jij ben ik graag alleen. Heel graag. En ik vind het niet erg. Soms gaan er weken voorbij dat ik denk: wauw, ik heb niemand gezien! Wel heb ik enkele dan via sms of WhatsApp gesproken. Voor mij is dat genoeg.

    Ik geniet van mijn tijd alleen, waarin ik internet afstruin en lees. Ik vermaak mij daar prima mee. Ik heb in de zorg gewerkt en merkte dat ik, wanneer ik de hele dag mensen om mij heen heb, toch echt geen zin heb ook nog verplicht te worden tot ‘sociaal zijn’. Nee, dan douche ik mij liever vroeg, trek mijn pyjama aan en pak een boek of kijk een aflevering terug op internet (bij gebrek aan TV). Het wordt niet door iedereen geaccepteerd, inderdaad. En het wordt niet als ‘normaal’ gezien. Maar het gaat er toch om waar wij ons ieder afzonderlijk prettig bij voelen?

    Bedankt voor jouw verhaal. Ik had altijd het idee dat ik een vreemd creatuur was, omdat ik er net zo over denk als jij hier beschrijft. Ik ben dus blij te lezen dat er meer mensen zijn :o)

  19. 01/06/2017 / 23:53

    Grappig, ik schrijf ook en vind het ook heerlijk om ‘s avonds laat door te werken!

    Enerzijds vind ik het heerlijk om dingen alleen te doen, gewoon lekker erop uit te trekken, anderzijds ‘moet’ ik ook wel een beetje. Door wat ik in mijn leven heb meegemaakt, heb ik soms moeite om contacten te leggen en te onderhouden waardoor mijn vriendenkring klein is en ik geen familie om me heen heb. Ik ben gewend om niet alles met anderen te kunnen delen en ook daardoor vind ik het zo heerlijk om te schrijven en zo toch nog alles enigszins kwijt te kunnen.

    Als ik zie hoeveel verplichtingen andere mensen soms op zich nemen qua vrienden en familie, ben ik blij dat ik die tijd aan mezelf kan besteden. Anders kom je nooit aan jezelf toe en dat is ook niet gezond. Wat niet wegneemt dat ik af en toe wel last heb van eenzaamheid. Ik kan mezelf prima in mijn eentje vermaken, heb genoeg hobby’s, maar heb wel eens momenten dat ik me eenzaam voel. Het is een dubbel gevoel. De meeste tijd heb ik gelukkig nergens last van, maar het komt bij vlagen, en bijvoorbeeld in de decembermaand en rond mijn verjaardag is het extra moeilijk. Het is dan vooral het ontbreken van mensen die er voor je zijn, wat het moeilijk maakt.

    Mooie blog en mooi dat je zo open durft te zijn en anderen met je verhaal wilt steunen! Voor mij is het in ieder geval een stukje steun in mijn ‘alleen zijn’. Dank je wel.

  20. Marron
    04/06/2017 / 18:12

    Dit is heel herkenbaar voor mij! Sterk geschreven en ik vind het zo fijn om te weten dat ik hierin niet de enige ben.

    Ik heb nooit veel vrienden gehad en ik heb daar meestal ook niet echt veel moeite mee gehad. Al vanaf mijn jeugd loop ik er tegen aan dat vriendinnen die ik koesterde, me op een gegeven moment erg hebben gekwetst. Van die vriendschappen heb ik toen afstand gedaan. Achteraf bleek het meestal om jaloezie te gaan en daar werd ik verdrietig en boos van. Iedereen is wel eens een beetje jaloers lijkt me, maar dat maakt niet dat je een ander bewust wilt kwetsen, toch? Vrienden die mij op den duur pijn proberen te doen vanuit hun eigen onzekerheid, daar wil ook juist niet bevriend mee zijn… Tegenwoordig richt ik me liever op vriendschappen waar authenticiteit centraal staat, wat soms moeilijk te vinden is in een wereld waar ‘jezelf zijn’ nog altijd overschaduwd wordt door een soort collectief ideaalbeeld waar we met zijn allen naar proberen te streven. Ik ben veel liever alleen dan dat ik mensen om mij heen verzamel die niet ‘echt’ zijn :)

  21. 06/06/2017 / 19:24

    Complimenten voor hoe open, eerlijk en puur je dit hebt geschreven. En heel erg mooi en krachtig dat je jezelf intussen zo goed kent, én accepteert! Ik denk trouwens dat die geanimeerde vriendschappen zoals in films en series voor heel veel mensen allesbehalve werkelijkheid zijn. Ook voor diegenen die wél veel energie halen uit contact met andere mensen en dus wellicht wat extraverter zijn. Zeker als je wat ouder wordt en iedereen om je heen meer bezig is met huisje, boompje, beestje.

  22. Severine
    08/06/2017 / 14:58

    Zo mooi geschreven. Ikzelf heb ook heel weinig vriendinnen. Ik heb 1 vriendin waar het goed mee klikt die ik gedurende mijn opleiding leerde kennen. Op school werd ik gepest en daar heb ik dus iedereen verloren die ik als vriend beschouwde. Soms heb ik het er wel moeilijk mee en voel ik me wel eens alleen en vriendeloos. Ik heb er een tijdje zo mee ingezeten dat ik bijna depri werd. Ik ben ook introvert. Mijn moeder gaat ‘s avond heel vroeg naar bed en dan heb ik mijn me-time en bekijk ik series en films waar ik van houd. Dan doe ik gewoon mijn ding. Ik voel ook dat ik dit nodig heb. Sinds kort heb ik een vriend. Als we later samen zouden gaan wonen hoop ik dat ik die tijd voor mezelf niet verlies. Ik denk wel dat hij dit zal respecteren want ook hij is introvert en houdt van zijn me-time, wat ik respecteer natuurlijk. Ik herken mezelf echt heel erg in jou verhaal! Ook als je schrijft over dat “veel” of “lang” afspreken met een vriend(in) je veel energie vraagt. Ik voel dat ook!
    Dankje om dit te schrijven! Is heel herkenbaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *