Onzekerheden en belemmeringen uit mijn jeugd

Onzekerheden en belemmeringen uit mijn jeugd

“Creativiteit zit gewoon niet in je Sophie, laten we het daar maar op houden”, aldus mijn CKV docente in de brugklas. In plaats van vrij en creatief bezig te zijn tijdens de les, moesten we allemaal met dezelfde materialen dezelfde objecten maken. Zoals een bootje solderen of een gezicht maken van klei. Was jouw creatie niet mooi genoeg, dan kreeg je een laag cijfer plus bijhorende kritiek. Jarenlang heb ik daarom gedacht dat ik niet creatief was, het zat immers “niet in me”.

Ik volgde laatst een online cursus, waar een onderdeel in zat over belemmerende gedachten. Hierin probeerde je te herleiden welke belemmerende gedachten je hebt en waar deze vandaan komen. Ik moest even diep graven, maar kwam uiteindelijk tot de conclusie dat mijn gedachten veelal gebaseerd waren op commentaar uit mijn jeugd. Soms was het maar 1 puntje van kritiek of het gevoel dat 1 iemand mij niet mocht dat mij jarenlang onzeker liet voelen. Zoals de lerares die ik in groep 3 had.

Zoals de meeste kinderen keek ik op naar deze lerares. Ik kon veel van haar leren de lerares was daarnaast ook nog eens knap met heel lang blond haar en een mooie lach. Ik weet nog dat ik zin had in dit schooljaar en hoopte dat de lerares mij aardig zou vinden. Helaas was ze in staat om mij, op een hele subtiele manier, te laten weten dat ik niet haar favoriete leerling was. Zo trok ze vaak andere meiden in de klas voor. Deze meiden kregen complimenten over hun haar of kleding, ik nooit. Vlak voordat de jaarlijkse schoolfoto werd genomen brak ik mijn arm. Ik mocht als “zielige leerling” van de fotograaf naast de lerares zitten voor de foto. In plaats van enthusiast te reageren, zag ik in haar blik dat ze hier niet op zat te wachten. Het feit dat ze niets zei en een beetje geïrriteerd keek liet mij duidelijk weten dat ze liever naast haar favoriete leerlingen zat en niet naast mij. Haar ongenoegen toonde ze dan ook heel duidelijk door de leerling aan de andere kant van haar te omhelzen en naar haar toe te trekken. Zie hier de uiteindelijke foto:

Onzekerheden en belemmeringen uit mijn jeugd

Awkward. Wat zij mij dat schooljaar leerde was dat ik niet leuk of knap genoeg was. En dat er andere meiden in de klas waren die dat wel waren. Als ik er jaren later op terugkijk, was dit zo’n moment dat me later in mijn leven nog zou belemmeren. Een stemmetje in mij was geboren dat me er regelmatig aan liet herinneren dat ik niet leuk of knap genoeg was*.

Zo zijn er nog een paar momenten geweest waarin leraren of mensen tegen wie ik opkeek iets deden, wellicht geheel onbewust, dat een grote indruk achterliet. Een indruk die mij vormde en onzeker maakte. Zoals de CKV docente bovenaan dit artikel, die altijd teleurgesteld was in mijn werk en mij lage cijfers gaf. Hierdoor kreeg ik het idee dat ik niet creatief was – en dat terwijl ik nu juist mijn geld verdien door creatief bezig te zijn! Maar ook gepest worden liet een indruk achter. Hierdoor voelde ik me jarenlang eenzaam en kreeg ik het idee dat ik anders was. Het versterkte mijn gevoel dat ik minder leuk dan anderen was en ik kreeg moeite met het vertrouwen van mensen. Inmiddels omarm ik mijn creativiteit en ben ik (wanneer ik dit wil) best sociaal en word ik leuk gevonden. De meeste belemmeringen heb ik dan ook al overwonnen. Hoe ik dat gedaan heb? Door gewoon te doen.

Ik wilde schrijven, dus ik begon een blog. Ik wilde weten hoe websites gemaakt worden en afbeeldingen bewerkt worden, dus heb ik mezelf van alles geleerd door te oefenen en gewoon dingen te maken. Ik wilde mezelf goed kunnen presenteren en zelfverzekerder voelen, dus ik begon te experimenteren met kleding en make-up. Door dingen uit te proberen en af en toe uit je comfortzone te stappen leer je vanzelf wat bij jou past en waar je goed in bent. Maar ook wat niet bij je past en waar je minder goed in bent. Je ontwikkelt langzaam een zelfbewustzijn, wat weer leidt tot extra zelfvertrouwen. Op een dag realiseer je dat je die persoon die je vroeger was niet meer bent. Dat die ene onzekerheid die je bij je droeg niet meer van toepassing is. Je beseft je dat die persoon die je ooit beledigde of minder liet voelen, ongelijk had.

De meningen van anderen zijn vaak gebaseerd op hun eigen twijfels en onzekerheden en het beeld dat zij van zichzelf hebben. Die mening doet er eigenlijk niet toe. Althans – hij zal er niet meer toedoen wanneer jij besluit dat hij er niet meer toedoet. En daarom blijft dit een proces waar ik wekelijks tijd voor maak en af en toe diep voor graaf om oude wonden open te halen. Zodat ik gevoelens en gedachten opnieuw kan evalueren: kloppen deze gedachten wel? Zijn ze nog steeds van toepassing? Meestal is het antwoord nee, het is verleden tijd. Je bent veranderd en zelfverzekerder geworden. Woorden en daden uit het verleden hebben geen macht meer.

Heb jij in je jeugd ook weleens te horen gekregen dat je niet leuk, slim, mooi of sociaal genoeg was? En spelen deze gevoelens nu nog een rol in jouw leven? Dan is het misschien tijd om deze gebeurtenissen op te schrijven en vaarwel te zeggen. Streep ze bijvoorbeeld door op papier of scheur het papier met alle onzekerheden kapot en gooi het weg. Geloof me, het lucht ontzettend op! Hoe zonde zou het zijn als ik nu nog het stemmetje van die docente in mijn hoofd had en nooit een blog was begonnen? Laat je vooral niet tegenhouden in het leven door iets dat iemand ooit tegen je gezegd heeft. Je bent meer dan de woorden of mening van een ander!

* Ik besef dat dit best lang geleden is en wellicht zijn dingen iets anders gelopen dan ik ze herinner, maar het gevoel dat zij mij gaf kan ik nog zo voor me halen. Ik hoop ergens dat ze het niet zo bedoelde en dat ze natuurlijk al haar leerlingen leuk vond!

Share:

11 Reacties

  1. 22/09/2017 / 06:45

    Wat een mooi persoonlijk verhaal, Sophie! Ik denk dat heel veel lezers zich hierin zullen herkennen. Ik in ieder geval wel. Alleen het loslaten herken ik nog niet, maar dat is inderdaad iets dat je moet leren. Ik vind het zo knap dat jij jezelf al die dingen leert en er geen hulp bij nodig hebt. Hoe doe je dat toch? Het is in ieder geval wel inspirerend!

    • 22/09/2017 / 16:31

      Door heel veel te lezen en veel interne discussies met mezelf te hebben haha :) Dit doe ik al jaren en heeft me echt geholpen. Ik sta dan ook altijd open voor nieuwe boeken, cursussen en ervaringen van anderen die mij verder op weg helpen.

  2. 22/09/2017 / 07:53

    Wat ontzettend raar van die lerares zeg.. ik vind je er echt heel cute op staan trouwens! En het is inderdaad zo dat je meer bent dan de woorden of daden van een ander. Ik vind het heel mooi gezegd! :)

    • 22/09/2017 / 16:33

      Ah dankje haha, ik vind het een beetje een ongemakkelijke foto om naar te kijken, maar ik was gelukkig wel een heel lief en cute kind :D

  3. 22/09/2017 / 08:02

    Echt een hele mooie blog en een heel inspirerend persoonlijk verhaal! Ik vind het knap hoe je uiteindelijk de meningen van anderen of niet zo fijne uitspraken van mensen om je heen achter je hebt kunnen laten. Ik zit zelf nu ook heel erg in dat proces. Ik heb jarenlang geleefd naar wat andere mensen vinden en willen. Zelfs de kleinste opmerking als “Goh, jij doet een beetje raar!” of “vieze ginger” kan mij 15 jaar later nog zijn bijgebleven en ik probeer nu stapje voor stapje die opmerkingen iets meer los te laten. Nog steeds doen opmerkingen van anderen wat met me, maar ik hoop dat ik met het ‘ouder’ worden steeds iets meer leer om vooral naar mijn eigen mening te luisteren en mijn eigen pad te volgen.

    • 22/09/2017 / 16:32

      Ouder worden helpt absoluut – sommige onzekerheden en gedachten kan je helaas moeilijker loslaten dan andere en hebben meer tijd nodig. Zolang je er bewust van bent en probeert dan komt het helemaal goed! :)

  4. Judith
    22/09/2017 / 16:05

    Mooi beschreven, en herkenbaar inderdaad. Wel apart hoeveel invloed kleine dingen soms onbewust kunnen hebben, als kind ben je daar nog niet bewust van maar beinvloed het je juist heel lang.
    Ik vind het bijzonder hoe je zo duidelijk zelf dingen verandert en gewoon doet, en daarin op je eigen gevoel afgaat. Mag ik vragen op welke manier je daar wekelijks tijd voor maakt? Ik ben wel benieuwd hoe je concreet de ruimte kunt maken hiervoor.

    • 22/09/2017 / 16:36

      Ik ben altijd aan het lezen en nadenken en doe oefeningen en meditaties om dit soort gedachten los te laten. Een antwoord op deze vraag geven is dus een beetje complex :) Ik maak er wekelijks meerdere uren de tijd voor, want ik wil van al mijn onzekerheden afkomen en mezelf steeds blijven ontwikkelen. Het lezen van inspirerende boeken is een goede start, bijvoorbeeld 1 van deze boeken: https://naoki.nl/vier-inspirerende-boeken-over-een-mooier-leven-persoonlijke-groei-succes/ (waarin ook weer oefeningen en meditaties staan waarmee je aan de slag kunt gaan).

  5. Chantal
    22/09/2017 / 17:40

    Dit is inderdaad heel herkenbaar! Mij werd vroeger (ik ben nu 18) zo vaak gezegd dat ik niet sociaal genoeg was, dat ik dit niet moest doen, dat juist weer wel, dat ik me aan moest passen aan iederee. Ik voelde me erg onbegrepen en ongelukkig op de middelbare school, veel docenten maar zelfs het zorgteam (specialisten/begeleiding voor leerlingen met een functiebeperking, zoals autisme) waren nogal negatief ingesteld. ze waren er niet van bewust wat een impact hun manier van zeggen en doen op me had. Mensen, zeker personen met gezag en invloed, zouden meer moeten nadenken hierover

  6. Esra
    23/09/2017 / 08:59

    Op de middelbare school, in de eerste weken van de brugklas was er dominant meisje in de klas waar ik bang voor was. Ze had met een permanent marker mijn agenda en mijn etui vol gekladderd. We hadden met Engels een schriftelijke overhoring. De docente strafte mij met een zes doordat ik mijn blaadje niet had omgedraaid (zie angst voor het meisje). Sindsdien heb ik dat nooit echt kunnen ophalen. Waar ik voor Duits goed presteerde, Nederlands evenmin ook zo. Met Frans weer minder, door de docent die al mijn vragen tot grote grap van de les maakte. Zo erg dat ik mijn beste vriendin de vragen liet stellen en dan werd er wel gewoon en antwoord gegeven. Nog altijd heb ik het voornemen om mijn Engels en Frans te verbeteren. Het is niet zo dat ik het totaal niet spreek. Ik lees toch ook wel vaak in het Engels. Echter verschijnt dan dat gekwetst meisje, niet durven en schamen voor mijn uitspraak of slechte beheersing. Frankrijk is een land welk ik 3 jaar lang gedurende 4 weken kriskras heb kunnen ontdekken. Prachtig land en ik redde mij er prima met een ANWB boekje. Het is gewoon jammer dat mensen in een professionele sfeer zich zo kunnen gedragen. Vanuit mijn verleden van kindermishandeling was dit gewoon niet echt aan mij besteed om het te melden. Echter ben ik ook niet langdurig gepest, mijn vrienden kon ik goed uitkiezen. Ik voelde mij dus op die keren na altijd fijn en heel welkom op school. Er waren ook hele leuke docenten. Te leuke die mijn zelfvertrouwen nu nog een enorme boost kunnen geven. Zoals bij mijn literatuurexamen, ‘je zou een 11 moeten krijgen; zijn dit werkelijk jouw eigen antwoorden?’ En ik had de boeken dat jaar niet meer eens gelezen. Of in de tweede klas, een verhaal met de reactie: je hebt schrijftalent. En voor de kunstvakken net zo hoog, dat ik beslist de kunstacademie moest overwegen. Helaas niet gedaan maar wie weet ooit wel!

  7. 10/10/2017 / 21:28

    Weer zo’n openhartig verhaal van je. En herkenbaar. Ik ben gelukkig nooit gepest, maar heb wel van dit zelfde soort kleine dingen heel erg lang met me meegedragen. Moeilijk om dat boven water te krijgen he?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *