Een nieuwe challenge: minder oordelen

Mijn nieuwe challenge: minder oordelen

Een hele tijd terug schreef ik een artikel over elkaar minder (ver)oordelen. Sindsdien probeer ik dat bewust minder te doen, maar alsnog “betrap” ik mezelf vaak op gedachten die ik liever niet wil hebben. Vandaag een vervolg, want dit onderwerp blijft me bezig houden.

Het oordelen van anderen

Als ik het heb over oordelen, dan heb ik het in eerste instantie over het oordelen van andere mensen. Een aantal voorbeelden die afgelopen week in mijn gedachten voorbij kwamen:

“Zij is bereid om echt alles te promoten, zolang je haar een groot bedrag geeft.” (een grote influencer)

“Hij is geen echte vegetariër, want hij eet af en toe vis.”

“Het project is mislukt omdat ze niet in zichzelf geloofde en alleen maar negatief over de situatie sprak.”

Ik oordeel mensen online, via social media, blogs en op straat. Ik oordeel mensen die ik nog nooit ontmoet heb en mijn eigen vrienden en familie. Ik ben weliswaar iemand die dit meestal niet hardop uitspreekt, maar mijn gedachten zijn altijd aan de gang.

Waarom ik oordeel

Ik ben inmiddels achter iets gekomen: elke keer dat ik oordeel, (ver)oordeel ik mezelf. Er zijn namelijk genoeg mensen en situaties waar veel over te oordelen valt die me niets doen. Ik oordeel voornamelijk mensen die iets doen waar ik zelf mee zit. Mensen die eigenlijk gewoon dezelfde struggles als ik hebben en ook hun leven proberen uit te vogelen.

Het eerste geval van de influencer doet het me iets, omdat ik zelf ook producten en merken promoot voor het geld. Ik kies deze merken zorgvuldig uit, maar eigenlijk verschil ik niet veel van andere bloggers en vloggers. Als een merk mijn tarief wil betalen en ik denk dat het bij Naoki past, dan ga ik graag een samenwerking aan. Ik moet ook wel, want Naoki is mijn baan. Ik weet zeker dat de meeste influencers ook zo te werk gaan, alleen hebben zij simpelweg andere waarden en ideeën over met wie ze willen samenwerken. En daar is echt helemaal niets mis mee – we hebben allemaal een ander idee over wat “goed” of “slecht” is (en waar we dus wel of geen reclame voor maken).

Het tweede geval frustreert me omdat ik zo mijn best doe om vegetarisch en veganistisch te eten. Als ik dan iemand ontmoet die claimt vegetariër te zijn, maar wel vis eet, dan kan ik me daar aan ergeren. Ik voel namelijk de druk om het zo goed mogelijk te doen, maar een “perfecte” veganist ben ik ook niet. Meestal zit ik daar niet mee, andere dagen erger ik me daar aan. Dat anderen daar dan zo laks mee omgaan vind ik op dat soort momenten soms lastig, want ik word (met name door mijn publieke blog) hierop veroordeeld en zij niet. Anderen kunnen doen wat ze willen en ik heb het gevoel dat ik dat niet mag, waardoor ik anderen op hun gedrag oordeel…

Het laatste voorbeeld heeft te maken met bepaalde overtuigingen die ik heb, zoals de Law of Attraction. Als iemand ergens in faalt, dan denk ik al snel dat dat te maken heeft met een gebrek aan wilskracht, positiviteit of vertrouwen in jezelf. Terwijl het leven totaal onvoorspelbaar is en er 1000 andere dingen mee kunnen spelen. The Law of Attraction is 1 geloofsovertuiging waar ik in geloof, maar miljoenen andere mensen natuurlijk niet. In dat geval kan ik mijn overtuigingen wel op iemand projecteren, maar daar heeft echt niemand iets aan.

Oordelen is ontzettend vermoeiend

Ik las laatst een interessant stukje in een boek*:

Judgment is the constant evaluation of things as right or wrong, good or bad. When you are constantly evaluating, classifying, labeling, analyzing, you create a lot of turbulence in your internal dialogue. Non-judgment creates silence in your mind.

Toen ik het las dacht ik “dat valt best mee, ik oordeel al veel minder dan voorheen”. Maar toen ging ik er een paar dagen op letten. Ik oordeel de hele tijd! Tijdens een gesprek met iemand, tijdens het kijken van een serie, tijdens het lezen van een blog, tijdens een minuutje de feed op Instagram doornemen… Het houdt niet op. Alhoewel ik denk dat we ons hier allemaal schuldig aan maken, wil ik er bewuster mee omgaan. Want al die gedachten over anderen, het nadenken over wat “goed” of “slecht” is en het analyseren en categoriseren van situaties: het is ontzettend vermoeiend.

Mijn uitdaging om minder te oordelen

Ik ben er inmiddels dus achter gekomen dat het oordelen meestal te maken heeft met mijn eigen onzekerheden en struggles en dat al die gedachten erg vermoeiend zijn. Dus wat nu? Ik heb besloten om het volgende te proberen:

– Elke keer dat ik oordeel en het door heb, stop ik de gedachte. Er is geen verdere uitleg of interpretatie nodig, ik probeer aan iets anders te denken en het oordeel los te laten.

– Ik herinner mezelf er aan dat iedereen unieke gevoelens, gedachten en waarden in het leven heeft en dat deze niet altijd overeen zullen komen met mijn gevoelens, gedachten en waarden. Dat is oké en ik wil iedereen in hun waarde laten en probeer deze verschillen (en gelijkenissen) niet te oordelen.

– Ik ga meer op mezelf focussen. Het is namelijk niet aan mij om me bezig te houden met wat anderen doen. Ik leef dit leven voor mij, ik wil mezelf blijven ontwikkelen en gelukkig zijn. Wat anderen doen en laten mogen ze zelf bepalen.

Zal ik ooit stoppen met oordelen? Ik weet het niet, maar ik hoop dat door hier bewuster mee om te gaan ik wat meer rust en zelfacceptatie vind.

* The Seven Spiritual Laws of Success – door Deepak Chopra, aanrader :)

Share:

11 Reacties

  1. 24/07/2017 / 06:57

    Wat een mooie en inspirerende challenge om aan te gaan! Ik herken heel erg wat je zegt. Hoe graag ik ook zou willen dat het niet zo was, ook ik heb soms mijn oordeel klaar over mensen of situaties. Buiten het feit dat je vaak de situatie maar half kent, slurpt al dat oordelen ook bij jezelf nog best wel veel energie. Ik ga ook eens proberen om er bij mezelf wat meer op te letten.

    • 24/07/2017 / 12:10

      Inderdaad, je weet niet wat die ander meemaakt of meegemaakt heeft en dus is het niet eerlijk om zo snel te oordelen. Fijn om te horen dat anderen hier ook mee bezig zijn :)

  2. 24/07/2017 / 08:05

    Mooi! Ik herken er veel in en ben hier al jaren mee bezig. Veel mensen zeggen dat het een automatisme is en dat je er toch niets aan kunt doen. Nou, zeker wel, alleen het kost jaren. En dan nog! Het zit absoluut in ons, maar dat wil niet zeggen dat je er anders mee om kunt leren gaan. Echt supergoed dat je hiermee aan de slag gaat.

    Niet om belerend over te komen, maar ik heb nog een tip: neem ook de positieve oordelen mee in het oefenen. Vaak benoemen we alleen de negatieve oordelen (niet goed, lelijk, dat zou anders moeten), maar we vergeten vaak dat we net zo goed positief oordelen (mooi, knap, leuk, goed gedaan). Dat maakte het voor mij een stuk makkelijker omdat het project ineens niet meer zo beladen was met negativiteit.

    Succes!

    • 24/07/2017 / 12:08

      Dankjewel voor je fijne reactie Marion! Je hebt zeker een punt, daar heb ik nog helemaal niet over nagedacht. Elke keer dat ik bijvoorbeeld denk “zij is goed bezig” dan oordeel ik natuurlijk nog steeds. Alleen voelt die manier van oordelen niet zo vermoeiend haha. Ik ga erover nadenken :)

  3. 24/07/2017 / 12:43

    Interessant inzicht! Ik denk dat het bij veel mensen een automatisme is, maar ik merk ook (bij mezelf) dat je wel prima kan bedenken dat je oordeelt en dat dat niet nodig is: iedereen heeft een verhaal en meestal kennen we dat van de ander niet. Dus mooi voornemen om er niet te lang bij stil te staan.

  4. Judith
    24/07/2017 / 19:03

    Wat goed zeg dat je je eigen oordelen onder de loep durft te nemen! (Nu ik dit type realiseer ik me dat dit ook maar mijn oordeel is, ik vind het goed omdat het iets is waar ikzelf ook waarde aan hecht xp)
    Ik probeer hier ook op te letten, ik oefen vooral vanuit mindfulness; het opmerken zonder weer te oordelen over dat je oordeelt, maar gewoon observeren ‘he dat was een oordeel’

  5. 24/07/2017 / 19:14

    Wat een mooi artikel zeg! Ik denk dat het in ons zit om te oordelen, of dat we het gewoon echt meekrijgen ofzo… Ik probeer mezelf ook altijd te stoppen als ik het door heb!

  6. 24/07/2017 / 21:24

    Oh, ik vind dit zó herkenbaar. En ook de voorbeelden die je aanhaalt zijn super herkenbaar. Juist in dat soort situaties oordeel ik ook heel vaak. Ik kan lastig uitleggen waarom dat soort situaties juist iets met me doen. Het is vaak denk ik een soort kruising tussen jaloezie en afkeuring ofzo. Jaloezie omdat iemand die met iets wat ik afkeur wel iets groots/goeds/moois bereikt. Maar nu ik dit typ is het dat ook niet helemaal. Lastig onder woorden te brengen waar het dan wel vandaan komt maar wel erg interessant om er de aankomende tijd beter op te gaan letten zodat ik dit soort negatieve oordelen minder voor laat komen. Negativiteit kost immers alleen maar energie. Energie die ik juist in goede en mooie dingen kan investeren.

  7. 26/07/2017 / 09:42

    Heel herkenbaar! Ik ga er ook op letten, zoveel nutteloze energie die ik in andere dingen kan stoppen :) Leuk artikel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *