“Ecorexia” – hoe leef je duurzaam en gelukkig?

In het boek ‘Verlangen naar minder’ (review) kwam ik de term “ecorexia” tegen. Een week later las ik een artikel over iemand die aan ecorexia leed en hoe zij hier doodongelukkig van werd. Wat betekent deze term eigenlijk? En waarom is dit opeens een ding waar verschillende duurzame consumenten tegenaan lopen?

Wat is ecorexia?

Ecorexia is dus schijnbaar een aandoening waarbij je doorslaat qua duurzaam leven. Denk aan steeds nog een duurzamere stap te willen zetten, terwijl je al heel duurzaam leeft. Niet meer uit eten gaan, omdat je niet weet of alle ingrediënten in je maaltijd wel biologisch en lokaal zijn. Geen verwarming meer aan, je afzonderen van mensen die volgens jou niet duurzaam genoeg leven en bij ziekte niet naar de dokter, maar eerst zelf maandenlang experimenteren met zelfgemaakte middeltjes. Waar een duurzamer leven eerst aanvoelde als een mooie uitdaging die voor verrijking zorgde, wordt het langzaam een enorme beperking.

Ook ik werd beperkt door mijn keuzes

Alhoewel ik mezelf in bovenstaande voorbeelden niet herken, begrijp ik het wel. Er is namelijk altijd iets dat je nog beter kunt doen. En als duurzaamheid een prioriteit in je leven is, ben je dus eigenlijk nooit goed genoeg bezig. Zo heb ik in het verleden ook weleens beslissingen gemaakt waar ik later op terug gekomen ben. Niet zozeer omdat ik bang was om extreem te gaan leven, maar omdat ik merkte dat ik beperkt werd in het leven. Twee voorbeelden:

– Mijn besluit om enkel duurzame mode te kopen. Een mooi voornemen, maar in de praktijk nog niet haalbaar. De duurzame merken bieden niet altijd aan waar ik op zoek naar ben. Het is niet altijd mijn smaak of de items staan niet mooi bij mijn figuur. Daarom koop ik nu ongeveer 50% duurzame mode en 50% niet zo duurzame mode en koop ik veel minder dan voorheen. Op deze manier steun ik de duurzame merken en kan ik ze regelmatig op Naoki voorbij laten komen. Daarnaast draag ik op deze manier kleding die bij mij past en die ik daadwerkelijk draag (want wat heb je aan een kledingkast vol duurzame kleding die je nooit draagt?).

Compleet veganistisch leven. Nu is dit eigenlijk nog steeds mijn streven, maar zeg ik dat ook gewoon in plaats van dat ik “99% vegan” ben of dat ik mezelf anders voordoe dan ik ben. Ik maak dagelijks bewust veganistische keuzes, maar compleet vegan leven lukt me nog niet. Daar kan ik me enorm schuldig over gaan voelen en daarom lunchafspraken afzeggen of niet meer naar de kapper gaan (want: altijd het “gevaar” dat er geen vegan opties zijn). Of ik kan ervoor kiezen om elke dag mijn best te doen en tegelijkertijd te accepteren dat de wereld nog niet veganistisch is. In de praktijk ben ik dus een vegetariër die grotendeels veganistische keuzes maakt. Sinds ik dat geaccepteerd heb voel ik me zoveel vrijer en voelen de veganistische keuzes die ik maak nog beter.

Wanneer je zelf niet meer gelukkig bent

In de afgelopen jaren heb ik al heel wat duurzame stappen gezet en deel ik veel hiervan online. Daarom weet ik hoe lastig het kan zijn. Niet alleen de duurzame keuzes maken (want: beperkt aanbod, meestal duurder), maar ook de kritiek die je van nog duurzamere mensen krijgt en het gevoel dat het nooit goed genoeg is. Als ik een documentaire bekijk over hoe slecht het eigenlijk met de aarde gaat dan raak ik ook gefrustreerd. Hebben mijn keuzes eigenlijk wel nut als zoveel mensen niets of maar heel weinig doen? Daarnaast word ik me dagelijks bewust van het feit dat ik nog zoveel meer kan doen, maar dat ik dat nog niet allemaal wil of kan.

Al dit kan ervoor zorgen dat al je goedbedoelde duurzame keuzes je juist minder gelukkig laten voelen. Je voelt je beperkt, aangevallen of gefrustreerd. Ik snap dan heel goed dat sommigen het roer weer totaal omgooien en teruggaan naar een minder duurzaam leven. Voor mij is het belangrijk om hier balans in te vinden. De balans tussen duurzamer leven, maar ook mezelf mogen zijn en boven alles gelukkig zijn. Want de duurzame keuzes die vanuit mezelf komen, die mij goed laten voelen en die ik met liefde maak zijn de keuzes die ik daadwerkelijk vol kan houden. En is dat op lange termijn niet veel beter dan nu met tegenzin je keuzes beperken?

bron afbeelding: hannah busing via unsplash

  1. Wat een mooi artikel! Ik vind dat je er op een heel gezonde en realistische manier in staat. Natuurlijk is het goed om iets voor de aarde te doen, maar het zou zonde zijn als je jezelf bijvoorbeeld gezondheidszorg of bij je figuur passende kleding (die ook een enkele keer niet fair is) ontzegt. Ik ben zelf al jarenlang overtuigd vegetariër en voel me ook weleens schuldig als ik dan van vegans hoor hoe slecht ook yoghurt eigenlijk is. Tegelijkertijd weet ik dat ik niet alles goed kan doen. Ik heb zelf een weloverwogen besluit genomen hierin en doe het op mijn manier zo goed mogelijk.

  2. Goed dat je dit deelt, ik kende de term al wel! Ik herken het bij mezelf niet zo, maar doordat ik de term ken, kan ik mezelf ook wel beter in balans houden :)

  3. Wat goed dat je hier aandacht aan besteed op je blog. Fijn stuk, vooral ook voor de nieuwe vega’s en vegans denk ik. Jammer dat we soms de neiging voelen om kritiek te uiten, in plaats van goede acties te supporten.

  4. Ik kende de term nog niet maar ergens verbaast het mij niet dat zoiets bestaat.
    Persoonlijk zie ik dat soort gedrag als een uiting van een dieperliggend probleem, net als anorexia.
    Heel triest eigenlijk als je er goed over nadenkt.
    Hoe goed bedoelt ook, ik heb geleerd dat overal waar -te- voor staat niet goed is (behalve tevreden ;-) ).
    Doe datgene waar jij je goed bij voelt.
    Ook al lijkt het een druppel op de gloeiende plaat, jij weet voor jezelf dat je goed bezig bent en daar gaat het om.

  5. Mooi artikel, goed beschreven hoe het qua duurzame keuzes inherent altijd beter kan, je blijft toch altijd een impact houden – met het risico op “niet goed genoeg” gevoel. Mensen vinden van mij vaak dat ik geweldig bezig ben, maar dat komt vooral omdat ze zelf er weinig mee bezig zijn (dan lijkt alles heel wat), zelf zie ik natuurlijk ook alle minder goede keuzes die ik maak. Maar ik probeer wel me te richten op wat ik allemaal wél doe, anders gaat de lol er snel vanaf.

  6. Herkenbaar, vooral het gedeelte van denken dat je eigen acties nauwelijks tellen voor het grote geheel. Terwijl vele druppels samen een oceaan vormen, dus alles telt!

  7. Ecorexia vind ik een beetje een lastige term. Ik hoop dat door verhalen over mensen met ecorexia mensen vooral leren dat je jezelf ervoor behoedt om door te slaan en stapje voor stapje op zoek moet naar een balans. Bij sommige media ben ik eerder bang dat het gepresenteerd wordt als reden om dan überhaupt maar niets te doen, want je wordt er toch ongelukkig van.

    Net als Martine denk ik dat ecorexia een uiting is van andere problemen. De meeste mensen zullen heus wel in staat zijn of een fijne balans te vinden. Dat je daarnaar moet zoeken, herken ik ook heel goed. En om te weten waar je grenzen liggen, moet je er soms even overheen. Ik denk dat het belangrijk is om je te realiseren dat je die grenzen zelf kan bepalen (zoals ergens tussen vega en vegan in, ook al begrijpt mijn moeder daar niks van, haha) en dat die grenzen ook continu aangepast mogen worden. En uit die deprimerende documentaires probeer ik juist wat strijdkracht te halen, want die laten juist ook zien waar we het allemaal voor doen.

  8. Goed dat je hierover schrijft. Ik had mezelf ook voorgenomen enkel duurzame mode te kopen, maar vond dat toch iets te beperkend. Ik koop nu in de mate van het mogelijke alles duurzaam, maar soms bestaat er nu eenmaal geen duurzame versie van wat ik zoek. Dan koop ik inderdaad liever iets niet zo duurzaams dat ik daadwerkelijk dolgraag draag, dan iets fairs dat niet helemaal mijn smaak is.

  9. Mooi artikel. Ik herken de worsteling met zo goed mogelijk bezig willen zijn, maar dan toch niet altijd gelukkig zijn met keuzes. Ik eet geen dierlijke producten en koop zo weinig mogelijk kleding nieuw. Een lastig punt waar ik mee zit is mijn huid. Ik heb een hypergevoelige gezichtshuid en gebruik al jaren een creme van een apothekersmerk, waarvan ik weet dat het ook wordt aangeboden in China, dus dierproeven. Heb al meerdere malen de meest hoogwaardige (en dure! ‘ Au’ zei mijn portemonnee) dierproefvrije cremes en producten geprobeerd en dan een aantal maanden volgehouden. Helaas, toch weer een reactie, zelfs op een merk waarvan in elk product andere bestanddelen zitten, waardoor je toch wel iets zou moeten kunnen verdragen. Maar nee. Voor mij dus de afweging slechte huid (en daardoor rot voelen) of de creme gebruiken waar ik wel goed op reageer (en mij dan niet happy voelen met het feit dat het ook in China wordt verkocht).

  10. Hoi Sophie! Wat goed dat je je doelen straight hebt, maar daarbij lief bent voor jezelf. Daarmee ben je het gelukkigst en houd je je idealen het beste vol. En, wat altijd geldt: iedere aanpassing zorgt voor een groot verschil op de lange duur.
    Ik vind het knap dat je met zoveel positiviteit spreekt, want het is niet altijd makkelijk om niet mee te lopen met de massa.

  11. Dit artikel lezen doet me enorm goed. Ik heb een week geleden met mijn coach gesproken over het feit dat ik duurzamer wil gaan leven, dat ik de wereld een betere plek wil maken voor iedereen en dat ik constant het gevoel heb hier niet genoeg voor te doen. De coach zei toen, dat iemand in mijn situatie (levend met een psychische ziekte) ontiegelijk veel doet simpelweg door er alleen al aan te denken, ik zou namelijk moeten denken aan hoe kan ik mezelf helpen. Daar over nagedacht hebbende ben ik tot dezelfde conclusie gekomen als dat jij bent (hier ga ik zelf ook een artikel aan wijden); “Voor mij is het belangrijk om hier balans in te vinden. De balans tussen duurzamer leven, maar ook mezelf mogen zijn en boven alles gelukkig zijn. Want de duurzame keuzes die vanuit mezelf komen, die mij goed laten voelen en die ik met liefde maak zijn de keuzes die ik daadwerkelijk vol kan houden. En is dat op lange termijn niet veel beter dan nu met tegenzin je keuzes beperken?”. Ik hoop dat ik deze gedachte vol kan houden, hier heb ik nogal eens moeite mee. Ik waardeer je artikelen enorm, de aandacht die je besteed aan duurzamer leven maar ook aan jezelf blijven en gelukkig zijn. Ze doen me persoonlijk goed, dankjewel meid!

  12. Hoewel ik zelf niet echt aan ecorexia lijdt, herken ik het gevoel wel dat je altijd beter/duurzamer wilt doen. Ik heb bij mezelf gemerkt dat ik daarmee moet oppassen, want als ik te streng word voor mezelf, beland ik in een negatieve spiraal die meestal resulteert in “helemaal terug naar af”. In plaats daarvan probeer ik dus, net zoals jij zegt, de balans te vinden tussen duurzaam en gelukkig leven. Uiteindelijk is dat de meest duurzame optie, tenminste voor mij, want op die manier kan ik het beter volhouden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Nieuw in dierproefvrij & vegan beauty land

Nieuw in dierproefvrij & vegan beauty land

Revolution Pro Brow Pomade ‘Blonde’

Revolution Pro Brow Pomade 'Blonde'