Drie dingen die ik heb losgelaten, zodat ik gelukkiger kon worden

Drie dingen die ik heb losgelaten, zodat ik gelukkiger kon worden

Spijt hebben, gezellig doen en labels gebruiken: drie dingen die ik in de afgelopen jaren heb losgelaten. Met als resultaat dat ik me niet meer krampachtig vasthoud aan de idealen van anderen en gelukkig kan zijn in het “nu”.

Proberen “gezellig” te zijn

“Gezellig meedoen” is een Nederlandse eigenschap die ik helaas niet bezit. Al vanaf jongs af aan vind ik het lastig om me aan te passen aan anderen. Klasgenoten op de basisschool speelden in de pauze altijd met elkaar in een groep. Als ze iets deden dat ik leuk vond, dan speelde ik graag mee. Als het een spelletje was dat ik niet leuk vond, dan hoefde ik niet mee te spelen. Dan zonderde ik me een beetje af en deed ik iets voor mezelf. Nu als volwassen vrouw ben ik nog steeds zo: als ik iets leuk vind doe ik graag mee. Zo niet, dan doe ik liever iets in mijn eentje.

Dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan. Hoe vaak ik al niet heb gehoord waarom ik niet “gezellig” mee doe? Van familieleden, collega’s tot vrienden: allemaal komen ze regelmatig bij elkaar voor een gezellige borrel, dagje weg, sportactiviteit of wat dan ook. Meestal doe ik niet mee, want verplichtingen + “gezellig doen” gaan bij mij niet samen. Soms leg ik mijn eigen gevoelens en tegenzin even opzij en ga ik alsnog mee, als het echt heel belangrijk voor iemand is. En heel af en toe zijn er uitzonderingen, wanneer het uitstapje bijvoorbeeld een diner is in een van mijn favoriete restaurants. Dan zeg ik altijd ja – het is namelijk niet zo dat ik nooit gezellig kan of wil doen. Ik doe het alleen liever op mijn eigen manier, zodat het minder geforceerd is en het niet als verplichting voelt.

De afgelopen jaren zeg ik daarom vaker “nee” en geloof me, dat voelt zo fijn. Ik heb meer tijd voor mezelf en als ik tijd vrij maak voor anderen, dan kan ik er ook echt van genieten. Ik heb geaccepteerd dat wat de meeste Nederlanders als “gezellig” zien, ik niet zo’n behoefte aan heb. En dat is helemaal prima!

Labels

Nog zoiets dat mensen bij elkaar brengt en waarmee je tot een groep kunt behoren: labels. De afgelopen jaren heb ik er een paar gedragen, maar inmiddels gebruik ik ze niet meer. Denk aan “vegetariër”, “veganist”, “einzelgänger” of “introvert” (oké die eerste en laatste gebruik ik wel af en toe om mijn voorkeuren uit te leggen). Een label kan je verbonden laten voelen met een groep waar je graag bij wilt horen. Het kan ook het een en ander verklaren. Bijvoorbeeld waarom je je op een bepaalde manier gedraagt of waarom je de wereld op een bepaalde manier ziet. Maar die labels kunnen je ook klein houden en minder open laten staan voor andere manieren van leven.

Vooral dat laatste heeft ervoor gezorgd dat ik zorgvuldiger omga met labels en ze niet meer probeer te gebruiken. Ik weet dat veel mensen denken “de” waarheid gevonden te hebben wat betreft religie, denkwijzen, diëten en manieren van leven. Maar hoe meer ik op onderzoek uitga en andere manieren van denken bestudeer, hoe meer ik erachter kom dat het allemaal onzin is. Niemand weet wat de ultieme waarheid is in dit leven. Iedereen ziet de wereld door zijn of haar ogen, waardoor we allemaal anders tegen dingen aankijken. Wat voor mij “goed” voelt, voelt voor jou misschien “fout”. Ik denk dat het heel goed is dat we op onderzoek uitgaan en vervolgens onze eigen regels bepalen. Maar ik wil het hier niet bij laten en vervolgens vastzitten in een bepaalde manier van denken en voor de rest van mijn leven dezelfde labels dragen.

Ik eet inmiddels zo goed als veganistisch en al bijna twee jaar geheel vegetarisch, iets waarbij ik jaren geleden echt niets had kunnen voorstellen. Maar ik voel niet de behoefte om hier een label op te plakken. Ik eet en leef gewoon op een manier die bij mij past. Ik ben vrij introvert, maar er zijn ook momenten waar ik extravert overkom en spontaan en impulsief ben. Waarom zou ik mezelf in een hokje stoppen? Ik leef liever in vrijheid, zodat ik flexibel mag zijn. Die labels laat ik dus voor wat ze zijn.

Spijt

Niemand is perfect (alhoewel… als niemand perfect is, is daardoor eigenlijk niet iedereen op zijn of haar eigen manier perfect? hmm…). Iedereen maakt weleens fouten. Als kinderen maken we fouten, als tieners, jongvolwassen en zelfs als we helemaal “volwassen” zijn maken we nog steeds weleens fouten. Een van die fouten is jezelf niet vergeven en spijt blijven voelen voor dingen die je in het verleden gedaan hebt.

Want laten we eerlijk zijn: de meeste “fouten” die je gemaakt hebt, doen er niet meer toe. Zolang je verantwoording hebt genomen en van je fouten hebt geleerd, zullen ook anderen je er meestal niet meer op oordelen. Dus waarom oordelen we onszelf dan nog zo vaak op onze fouten? Waarom kwellen we ons over verkeerde beslissingen, ruzies van jaren geleden en dingen die niet helemaal goed gelopen zijn? Als je mij vraagt is dit echt een verspilling van je tijd.

Accepteer dat je weleens fouten hebt gemaakt, neem verantwoording en vergeef jezelf. Terwijl je daarmee bezig bent, vergeef ook meteen anderen die je gekwetst hebben als je hier nog mee zit. Want als je spijt en pijn voelt van iets dat jaren geleden gebeurt is, dan leeft een deel van je nog in het verleden. Laat het gaan en probeer in het “nu” te leven. In het “nu” leven is veel leuker. Jij bepaalt namelijk hoe je je nu voelt en hoe je vandaag een beter mens wordt. Laat spijt gaan en focus je op wat je nu kunt doen, zodat je in de toekomst geen spijt meer krijgt.

Ik merk dat door oude ideeën, meningen en labels los te laten ik steeds dichterbij mezelf kom. De “ware ik”, de Sophie die ik hoor te zijn. En het grappige is dat ik op deze manier mensen aantrek die mij waarderen voor wie ik echt ben. Die niet zozeer om labels geven of mij willen veranderen. Mensen die mij accepteren zoals ik ben, wat voor nog meer geluk zorgt :)

Share:

15 Reacties

  1. 08/11/2017 / 08:18

    Mooi dat het loslaten van deze drie dingen ervoor heeft gezorgd dat je gelukkiger kan zijn. Je eerste punt vind ik erg herkenbaar, maar ook lastig. Ik heb ook dat ik het idee heb dat ik ‘verplicht’ gezellig ‘moet’ zijn. Als ik dan even niet lekker in mijn vel zit, voel ik me gelijk schuldig en wordt dat gevoel alleen maar versterkt. Achteraf denk ik dan vaak: was ik maar gewoon thuis gebleven, ik had er sowieso al geen zin in. Toch vind ik het lastig om dan nee te zeggen en zet ik mij er maar gewoon even overheen. Ik blijf het lastig vinden…

    • 08/11/2017 / 11:54

      Ik vond het vroeger ook lastig, ik wilde niet dat mensen me raar of ongezellig vonden, dus ging ik langs alle verjaardagen en alle borrels… Waardoor ik continue uitgeput was en mezelf afvroeg waarom ik dit doe. Soms moet je gewoon voor jezelf kiezen, ook al krijg je er commentaar op – echte vrienden en hechte familieleden begrijpen het wel :)

  2. chantal
    08/11/2017 / 08:37

    Mooi artikel! Vooral de eerste is voor mij heel erg herkenbaar. Gezelligheid is de norm en als je je daar niet aan conformeerd, wordt je soms raar aangekekem, ik in elk geval heel vaak. Heel jammer, want hoewel ik vaak nee zeg en me afzonder (verjaardagen enzo), betekent dat niet dat ik niet gezellig wil doen! Ik ben juist heel gezellig, maar op een andere manier dan de meeste mensen in mijn omgeving. Ik heb vaak geprobeerd om toch “gezellig” in hun ogen te doen, maar daar werd ik alleen maar ongelukkig van. Ik vind het totaal niet erg om verjaardagen te missen (en zelfs kerstmis sla ik liever over), maar wat wel heel jammer is dat anderen mijn manier niet echt lijken te accepteren

    • 08/11/2017 / 11:57

      Om eerlijk te zijn heb ik sinds ik voor mezelf kies (en dus minder naar dit soort “verplichtingen” ga) ook wat vrienden/kennissen verloren en zie ik bepaalde familieleden minder vaak. Maar mijn echte vrienden zijn er nog en zie ik met plezier en familieleden die mij accepteren zoals ik ben tonen ook begrip. Het is zelfs zo dat sommigen toe hebben gegeven dingen ook tegen hun zin in te doen, waardoor we nu alleen maar leuke dingen samen doen :) Hierdoor is er echt een last van onze schouders gevallen en ervaar ik veel meer rust en geluk. Die paar kennissen die ik nu minder vaak zie of niet meer zie mis ik dus eigenlijk ook niet…

  3. Judith
    08/11/2017 / 11:10

    Mooi om te lezen. Ik identificeer me ook steeds minder met labels, maar tegelijkertijd zoek ik soms juist weer de herkenning van sommige nieuwe labels om te kijken of ik er wat aan heb.
    Mede door jouw blogs ben ik ook meer aan het kijken van doe ik nou gezellig voor de ander of voor mezelf. Ik vind dit nog wel lastig, bij de laatste paar verjaardagen waar ik was in een groep was een deel eigenlijk echt niks voor mij en vermoeiend (groepsdiscussies waarbij iedereen zijn mening wil uiten) maar er was ook altijd een deel wat wel wat voor mij was (met 1 of 2 (afwisselende) mensen een gesprek voeren, samen dansen of muziek luisteren). Voor een deel doe ik het natuurlijk wel voor de ander, omdat zij hun verjaardag belangrijk vinden. Ik ben er nog niet helemaal uit.

    • 08/11/2017 / 12:01

      Zolang je er ook iets voor jezelf uit kunt halen is het prima denk ik :) Wanneer het een verplichting wordt waar je met tegenzin heengaat en niets voor jezelf uit kunt halen is het tijd om iets minder vaak of niet meer te doen. Een relatie is altijd een beetje geven en nemen, dus zolang die balans er is doe je het goed.

  4. 08/11/2017 / 11:18

    Wat een mooi artikel! Hier kan ik zeker nog wat van leren. Ik herken mezelf vooral in je eerste punt. Ik heb ook niet altijd zin om altijd gezellig te doen. Ik vind het heerlijk om gewoon lekker thuis in mijn pyjama op de bank te chillen. Maar aan de ene kant vind ik dit lastig om van mezelf te accepteren. Het maakt me saai, vind ik. En ik wil mijn vrienden natuurlijk ook zien. Zo lastig!

    • 08/11/2017 / 12:04

      Haha ja dat gevoel had ik vroeger ook, dat ik zo ongezellig en “saai” was. Maar mijn leven is alles behalve saai: ik doe werk dat veel voldoening geeft en uitdaging biedt, ik heb een paar hele leuke mensen om me heen en kan onwijs genieten van een avondje thuis op de bank hangen met mijn kat en Netflix. Maar ik geniet net zo graag van een drankje doen of lunchen buiten de deur met leuke mensen en kom door mijn blog ook soms op mooie plekken. Zolang ik van mijn leven geniet ben ik gelukkig, ook al zou een ander mij als “saai” bestempelen :)

  5. 08/11/2017 / 11:27

    Mooie punten en wat fijn dat je dit los hebt kunnen laten. Wat knap! Wat ik zelf nog graag los zou willen laten is het schuldig voelen (vaak om niks) en het denken voor anderen (hij/zij zal wel dit of dat denken) wat vaak weer samenvalt met schuldig voelen haha. Zo stom! Want eigenlijk zit dat allemaal in mijn hoofd en is er niets aan de hand. Gek eigenlijk he, hoe gek we onszelf wel niet kunnen maken soms. ;)

    • 08/11/2017 / 12:05

      Het zit inderdaad in je hoofd, die ander is er waarschijnlijk helemaal niet mee bezig want die maakt zich weer zorgen over wat anderen van hem of haar vinden haha ;)

  6. 08/11/2017 / 12:39

    Hell yes! Ik sta ook helemaal achter punt 1. Gelukkig weten de mensen om mij heen heel goed dat ik niet altijd gezellig en sociaal wil doen. Als je dat soort dingen duidelijk communiceert hoeft het ook niet voor ongemakkelijkheid te zorgen, denk ik. Iedereen weet bijvoorbeeld dat ik mijn verjaardag niet vier en het liefst thuis blijf met oud & nieuw, dus niemand doet daar gelukkig raar over. (Of misschien heb ik het gewoon niet door dat ze het stiekem toch wel raar vinden, ik kan er in ieder geval niet van wakker liggen en dat is het belangrijkst denk ik haha.)

  7. Kiki
    08/11/2017 / 14:13

    Super herkenbaar! Ik ben hier het afgelopen jaar ook veel mee bezig geweest (vooral 1 en 2) en ik voel me ook veel rustiger en gelukkiger. Niet altijd van feestje naar borrel en weer door, maar ik doe alleen dingen waar ik blij van word en energie van krijg. Daardoor kom je inderdaad dichter bij jezelf. Minder spijt hebben vind ik ook een goede, daar kan ik nog wel wat aan werken! Fijn dat je dit soort persoonlijke verhalen ook deelt, aan de reacties te zien herkennen veel mensen zich hier in :-)

  8. Grady
    08/11/2017 / 18:58

    Ik ben al n stukje ouder dan de meeste van jullie en heb n rustig leven en laat ik nou juist verlangen naar de tijd, dat ik gezellig overal naartoe ging.Als anderen afhaken omdat ze niet willen respecteer ik dat, maar ik kan me er niets bij voorstellen.
    Verder is labelen onhandig, want je labelt niet alleen jezelf maar ook anderen: niet doen wr zijn geen kippen die in hokken horen.
    Spijt heb ik nergens van, het is gebeurd en heeft me gemaakt tot wie ik ben.
    Ik vind je stukje altijd heel leuk en soms heel herkenbaar, ga door met jezelf te zijn.

  9. 09/11/2017 / 09:03

    Ik vind het zo bijzonder dat jij je zelfreflectie deelt. Dat is echt heel inspirerend! Je herinnert me eraan dat het goed is om daar af en toe inderdaad letterlijk en figuurlijk bij stil te staan.

  10. Ande
    09/11/2017 / 15:30

    Interessant om in de reacties te lezen dat best veel mensen geen zin hebben in die verplichte gezelligheid maar hoeveel van ons dat toch doen omdat het “hoort”. Ik probeer nu sinds een aantal jaar ook om de dingen die ik niet als gezellig ervaar niet te doen en het enige front waar ik dat als lastig ervaar is bij mijn schoonfamilie. Ik kom uit een gezin waarin we elkaar veel ruimte gaven en waar we weinig contact hadden met de rest van de familie. We vierden geen sinterklaas of kerst maar gaven elkaar het hele jaar door zomaar of voor prestaties die we geleverd hadden cadeaus. Mijn vriend komt uit een gezin waarin ze continue alles samen deden en waar de hele familie elkaar zowat dagelijks ziet. Elke feestdag moet gevierd worden en vaak zo uitgebreid mogelijk. De eerste paar jaar van mijn relatie heb ik mij daar afzijdig van kunnen houden maar opeens zat ik toch 8 jaar op rij Sinterklaas en kerst enzo te vieren met alle bijbehorende stapels cadeaus. Dit ervaar ik op geen enkele manier als fijn of leuk en heb ook altijd aangegeven dat dit niet mijn voorkeur heeft maar het tegen argument is altijd “maar het is toch gezellig?”. Het lijkt onmogelijk voor mijn schoonfamilie om te begrijpen dat het niet persoonlijk is dat ik het niet als gezellig ervaar, het heeft namelijk niets met hun als persoon te maken maar met de situatie. Verleden jaar heb ik na al die jaren toch weer een keer voet bij stuk gehouden en heb ik niet mee gedaan met het Sinterklaas en kerst feest maar dit werd mij niet in dank afgenomen. Nu begonnen ze er verleden week weer over en werd weer gevraagd van wat ik daarvan vind. Hallo, hoe kan de boodschap nu nog steeds niet duidelijk zijn? Ik weet nu even niet zo goed wat ik er mee moet maar ik vind het fijn om te zien dat ik echt niet de enige persoon ben die dit ervaart en dat het misschien vreemd is voor mijn schoonfamilie maar voor veel mensen ook niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *