Door mijn plantaardige dieet ben ik (bijna) geen moeilijke eter meer

Door mijn plantaardige dieet ben ik (bijna) geen moeilijke eter meer

Er was een tijd dat ik maar heel weinig lustte. Qua maaltijden at ik enkel bepaalde groenten, brood, rijst en aardappels. Vlees en gevogelte at ik alleen als het op een bepaalde manier gekruid was. De meeste zuivel, vis, sausjes, broodbeleg, noten, zaden en alles wat voor mij onbekend was: no thanks. Het heeft echt jaren geduurd voordat ik het aandurfde om af en toe iets nieuws te proberen. Inmiddels ben ik er grotendeels vanaf en dat heeft een goede reden: mijn keuze om plantaardig te gaan eten.

Ik was zolang ik me kan herinneren al een moeilijke eter. Ik weet nog dat mijn zusje en ik apart van elkaar bepaalde dingen niet lustten. Hierdoor kookten mijn ouders vaak apart voor ons. Dan kreeg ik worteltjes bij mijn maaltijd, mijn zusje broccoli. Ik at chocoladevla als toetje, zij kreeg yoghurt. Omdat ik gelukkig wel wat gezonde etenswaren lustte (zoals groente, fruit, volkoren brood, mager vlees en de vleesvervangers die ik als kind al regelmatig at), hebben mijn ouders zich hier volgens mij nooit zo druk om gemaakt. Bij vriendinnen of op school eten was echter een heel ander verhaal.

Hoe ga ik dit opeten?

Zo at ik bijvoorbeeld nooit boter of margarine op brood (nu nog steeds niet trouwens), totdat ik een keertje bij een vriendin in de lunchpauze ging eten. Haar moeder vroeg wat ik op brood wilde, chocoladevlokken graag!, en gaf mij twee boterhammen met chocoladevlokken, plus een dikke laag boter op brood. Ik walgde al van het zien van die laag boter, maar ik durfde niets te zeggen. Ik zag dat iedereen aan tafel hun brood met boter at, dus nam ook een hapje. De textuur en smaak vond ik heel vies, ik kon het maar met moeite doorslikken. Ik raakte lichtelijk in paniek: hoe ga ik deze twee boterhammen opeten? Gelukkig zag de moeder van mijn vriendin dat ik moeite had met eten en vroeg aan mij of ik misschien geen boter lustte. Ze begreep het en maakte een nieuwe boterham, ditmaal zonder boter. Ik voelde me zo opgelucht!

Maar zo medelevend was niet iedereen, want ik kreeg ook weleens te horen dat ik me niet aan moest stellen. Dat ik mijn bord leeg moest eten, voordat ik van tafel mocht. Voor velen zal dit vast niet zo’n big deal zijn, gewoon mond open en eten maar. Maar ik vond het heel lastig: ik had moeite met de textuur van bepaald eten, de geur en de smaak. Ik heb vaak terwijl ik me steeds misselijker begon te voelen gegeten, meestal met tranen in mijn ogen, zo lastig vond ik het. Ik probeerde buiten de deur eten waar mogelijk te vermijden of ik had een smoesje. Dan zei ik dat ik al gegeten had of dat ik me niet zo lekker voelde. Want ik at liever niets, dan dat ik iets dat ik echt niet lustte op moest eten. En met een afkeer voor kaas, boter, yoghurt en veel vis- en vleeswaren kwam dat helaas best vaak voor, aangezien dat precies is wat de meeste Nederlanders tijdens de lunchtijd eten.

Door mijn plantaardige dieet ben ik (bijna) geen moeilijke eter meer

“Doe niet zo raar”

Het zou fijn geweest zijn als ik deze periode als kind had kunnen afsluiten, maar helaas. Er volgden nog vele situaties waarbij ik in de paniek schoot rondom eten. Ik heb zo vaak moeten liegen zodat ik iets niet hoefde te eten. Ik probeerde mensen uit te leggen waarom ik iets niet lustte en ben soms boos geworden als ze me teveel pushten. “Maar het is echt lekker hoor, probeer nou gewoon”. “Doe niet zo raar, iedereen eet dit”. Ik begreep goed dat het probleem bij mij lag, want de meeste mensen om mij heen lustten bijna alles. Maar dat pushen of belachelijk maken van mijn afkeer tegenover bepaalde etenswaren hielp niet. Het zorgde er alleen maar voor dat ik niet meer met deze mensen wilde eten.

Ik dacht dat ik hier levenslang last van zou houden, maar de afgelopen jaren is er iets veranderd. Sinds ik veganistisch eet, heb ik hier namelijk veel minder last van. Waarom? Simpel: dit zijn de meeste etenswaren waar ik veel moeite mee had of die ik echt niet lustte:

– kaas (in alle vormen en smaken);
– yoghurt en kwark;
– boter (en alles wat daarop lijkt);
– vis (bijna alle soorten);
– rauw vlees en eigenlijk al het vlees behalve een gekruide hamburger;
– sausjes en dressings met zuivel;
– roomijs, melkchocolade en overige snacks met een sterke zuivelsmaak.

Bijna alles dat op bovenstaande leek wilde ik liever niet eten. De enige manier waarop ik bijvoorbeeld zuivel binnenkreeg was door het eten van cake of chocoladevla: hier zat veel suiker in en dat onderdrukte die sterke zuivelsmaak een beetje. Vlees dat bijvoorbeeld niet gekruid of goed doorgekookt was kon ik ook niet eten. Ik at vlees en gevogelte enkel wanneer ze sterk gekruid waren en het liefst gegrild. Voor mijn gevoel hoefde ik dit niet te eten, maar omdat ik steeds bleef horen dat ik “raar” was en dat het zo gezond was, probeerde ik het wel.

Probeerde mijn lichaam me iets te vertellen?

Inmiddels weet ik dat ik lactose intolerant ben en tevens gevoelig ben voor veel vleessoorten. Was het daarom echt zo raar dat mijn lichaam alles dat rook of smaakte naar zuivel “afkeurde”? Misschien probeerde mijn lichaam me iets te vertellen. Ook heb ik jarenlang met veel buikkrampen, acne en luchtweginfecties rondgelopen, iets dat zich altijd manifesteerde na het eten van dierlijke etenswaren. Als ik nu terugkijk op al die keren dat ik iets met tegenzin moest eten, voel ik me een beetje verdrietig. In veel gevallen kon mijn lichaam helemaal niet tegen dit eten. Gelukkig weet ik nu goed wat mijn lichaam nodig heeft om gezond te zijn en kan dit prima zonder dierlijke etenswaren. Als ik in een restaurant ben, durf ik inmiddels bijna alles van de kaart te bestellen dat veganistisch is. Mijn angst en onzekerheid rondom bepaalde etenswaren is grotendeels verdwenen.

Struikelblok: de “verrassingsmaaltijd”

Ben ik nu geen moeilijke eter meer? Nog niet helemaal: tot op vandaag heb ik af en toe moeite met eten. Een van mijn grootste nachtmerries is bijvoorbeeld eten in een restaurant waar ik een “verrassingsmaaltijd” krijg. Dit geldt ook voor het eten bij andere mensen thuis die me willen verrassen met iets “lekkers”. Alhoewel dit af en toe goed uitpakt, heb ik meestal de pech dat er toch iets geserveerd wordt dat of niet helemaal veganistisch is, waardoor ik het liever niet wil eten, of er wordt gekookt met net de paar etenswaren die ik nog steeds niet lust (andijvie bijvoorbeeld, brr..). Inmiddels eet ik het niet meer op, want de tijden van met tranen in mijn ogen iets met tegenzin opeten zijn voorbij. Maar dat stelt diegene die lang in de keuken heeft gestaan natuurlijk niet altijd op prijs. Hierdoor ontstaat er toch nog af en toe frictie en word ik eraan herinnerd dat ik nog steeds een beetje een moeilijke eter ben.

Ik heb het geluk dat de etenswaren die ik echt niet lustte ook helemaal niet zo gezond bleken te zijn, in ieder geval niet voor mijn lichaam. En dat de dingen die ik heel lekker vind wel gezond voor mijn lichaam zijn. Ik eet gevarieerder dan ooit en probeer nieuwe dingen uit. Ik heb mezelf aangeleerd om bepaalde dingen, zoals noten, zaden en bepaalde granen die ik eerst niet zo lekker vond nu wel te eten. Hierdoor voel ik me beter dan ooit en heb ik bijna geen last meer van lichamelijke kwaaltjes. Ik wou dat ik eerder naar mijn lichaam had geluisterd en mijn bloed had laten testen op intoleranties. Dan had ik veel eerder volmondig “nee” kunnen zeggen tegen bepaalde etenswaren. Gelukkig matcht mijn levensstijl en dieet met waar mijn lichaam behoefte aan heeft. De moeilijke eter komt nog maar af en toe tevoorschijn en schaam ik me inmiddels niet meer voor. Zolang je me niet dwingt een verrassingsmaaltijd te eten ben ik blij, gezond en eet ik maar al te graag mijn (veganistische) bordje leeg :)

  1. Wat een mooi en eerlijk artikel weer! Fijn dat het nu veel beter gaat en je meer op je strepen durft te gaan staan. Ik denk dat het heel goed zou kunnen dat jouw afkeer van bepaalde etenswaren simpelweg kwam door voedsel-intolerantie. Als kind at ik veel rauwkost, maar met vlees had ik vaak moeite. Dan moest ik bijvoorbeeld een half uur aan tafel blijven om mijn vlees naar binnen te werken. Sinds ik vegetariër ben is er een last van mijn schouders gevallen. Plus het is heel makkelijk uit te leggen aan anderen, ze accepteren het beter. Melkproducten vind ik wel lekker, maar ik merk ook dat mijn huid er onrustig van wordt.

    • Grappig toch, hoe je als kind al bepaalde dingen “weet” of aanvoelt maar het nog niet goed kunt uitleggen. Ik merk nu ook dat wanneer ik aangeef veganistisch te eten, de meeste mensen het begrijpen en ik veel minder hoef uit te leggen – inderdaad een last van mijn schouders :)

  2. Je hebt er een nieuwe volger bij! wat heb je dit fijn geschreven zeg. Heel herkenbaar wanneer je bij iemand iets gaat eten en je het eigenlijk helemaal niet lust.. ik krijg ook vaak te horen dat ik een moeilijke eter ben maar ik probeer juist echt van alles.. iedere keer opnieuw. Sushi walgde ik eerst van en nu vind ik het heerlijk dus ik ben er ook van overtuigd als ik iets wil leren eten dat ik dat kan maar sommige dingen gaat ‘m gewoon niet worden! Mijn zus en haar kind van 9 walgen allebei van boter haha heel veel mensen vinden dat niet lekker, mijn vriend trouwens ook niet!

    • Wat goed dat je steeds nieuwe dingen probeert! En zo kom je er vaak achter dat je iets toch wel lust, maar heeft het gewoon tijd nodig. En wat grappig dat zoveel mensen om jou heen ook niet van boter houden, ik voelde me vaak zo alleen in mijn afkeur tegenover boter en overige zuivel haha.

  3. Goed artikel en best herkenbaar. Ik heb dat ook met vlees: vroeger zat ik een keer te kokhalzen bij het eten van vlees. De andere kinderen dachten dat ik een grapje maakte. Fijn om je bewust te worden van wat goed voor je is en daar de ruimte voor te nemen.

  4. Wat goed dat je hier zo’n openhartig artikel over schrijft. En wat naar dat je als kind zulke vervelende ervaringen hebt gehad met het eten van dingen die je echt niet lustte. Ook leuk om te lezen dat vegan eten jou heeft geholpen om meer dingen te lusten en te proberen.
    Ik heb mezelf nooit écht een moeilijke eter gevonden, mensen om mij heen vinden dat wel. Dat komt door mijn allergieën (veel fruit en noten), mijn keuze om vegetarisch te eten en mijn afschuw voor geitenkaas. Als ik dit opnoem dan reageren mensen vaak ook een beetje vreemd op me. Alsof ik heel erg moeilijk ben. Terwijl ik juist denk dat ik gemakkelijker ben dan heel veel mensen. Ik hoor mensen vaak klagen over groenten bijvoorbeeld. Terwijl ik daar echt intens gelukkig van kan worden. Ik vind het daarom ook best wel vervelend om als moeilijke eter gezien te worden. Omdat ik juist het idee heb dat ik dat, los van mijn allergiën, mijn bewuste keuze om vegetarisch te eten en mijn afschuw voor geitenkaas, veel lust en ook echt kan genieten van allerlei dingen. Zelfs van een verrassingsmenu, mits er rekening gehouden wordt met mijn “lijstje”.

  5. Ik ben ook altijd al fan geweest van groenten en fruit, zeker niet van vlees en vis. Veel kazen lustte ik ook al niet, maar met boter had ik geen probleem. Melk vond ik steeds viezer en van brie ging ik bijvoorbeeld eens bijna over mijn nek. Doordat ik veganist ben geworden, ben ik veel meer gaan lusten, daar ben ik erg dankbaar voor! En ik ben me ook veel bewuster geworden van hoe mijn lichaam reageert op bepaalde voeding. Je artikel komt precies gelijk met mijn gedachten haha ;) Ik word bijvoorbeeld misselijk als ik quinoa probeer te maken, dus dat heb ik maar niet meer gedaan. Sinds ik gluten zoveel mogelijk mijd, lijkt mijn huid een stuk rustiger te zijn. Graag wil ik dan ook een voedingsintolerantietest doen, om dan écht te zien wat ik beter wel of niet kan eten. Ik geloof heilig dat je lichaam prima kan laten merken wat het wel of niet leuk vindt!

  6. Dit is zooo herkenbaar. Ik ben ook een moeilijke eter, vooral als het gaat om structuur. Aardbeien en plantaardige yoghurt eet ik los van elkaar zo op, maar door elkaar is een ramp. Sinds ik een tijdje vegan ben merk ook ik dat ik steeds meer dingen probeer. Het liefste wel eerst thuis en niet in een restaurant of bij iemand anders. Als ik het dat niet geslaagd vind, kan ik nog iets anders maken. Uit eten gaan is wel eens lastig. Als omnivoor was ik al blij als er 1 of 2 dingen op de kaart stonden die ik lust, als vegan is dat nog veel lastiger. Mijn vrienden en familie worden gek van mijn moeilijke eetgewoonten, maar je moet inderdaad geen dingen eten als je het echt met tranen weg probeert te werken.

  7. Wat een openhartig artikel! Ik had dat als kind juist andersom, gek op vlees, vis, kaas etc. maar ik kon ‘s middags al op zien tegen het avondeten omdat ik dan bloemkool of andere groente moest eten. Het enige waar ik blij van werd was gebakken aardappelen met een paar blaadjes sla. Ik durfde nooit bij iemand anders te eten. En thuis moest ik gewoon eten wat de pot schaft (groot gelijk ook) en dat was echt altijd drama. Nog steeds ben ik picky wat betreft groenten, maar nu ik vegetariër en steeds meer veganist ben ‘dwing’ ik mezelf om groenten te eten en te proberen. Nog steeds heb ik een hekel aan Hollandse pot, maar vind ik geroerbakte groenten of groenten in pasta wel heel lekker en kan ik echt genieten van een salade.(Fruit trouwens nooit problemen mee gehad)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Eerlijke statement t-shirts

Fair Fashion Statement T-shirts

Sukin Nourishing Chia Seed Oil

Sukin Nourishing Chia Seed Oil