Aan dat “perfecte” plaatje voldoen

Aan dat

Ik heb vorig jaar vaak nagedacht over mijn persoonlijke stijl en waarom ik me op een bepaalde manier presenteer. Ik wijdde er zelfs een reeks artikelen aan. Want je persoonlijke stijl zegt toch iets over wie jij bent als persoon. Dit onderwerp – stijl, hoe je jezelf presenteert, blijft me bezighouden en brengt ook af en toe twijfels met zich mee. Ben ik door mijn vaak ietwat “veilige” keuzes niet te “basic”? Moet ik me meer aantrekken van trends of wat anderen van mijn stijl vinden?

Mijn vragen en twijfels zijn denk ik helemaal niet zo gek: blader door een gemiddeld tijdschrift gericht op vrouwen, volg wat mode-influencers op Instagram en je gaat vanzelf aan je uiterlijk en stijl twijfelen. Een aantal vragen en onzekerheden die recentelijk door mijn hoofd spookten na een rondje Instagram en het bladeren door een tijdschrift:

Moet ik niet misschien meer make-up dragen? Ik ben veel te basic met mijn make-up… Andere bloggers zien er vaak perfect uit.

De lente komt er weer aan, tijd om een weer een flesje zelfbruiner te kopen. Straks krijg ik weer commentaar over hoe bleek ik ben.

Waarom draag ik bijna nooit hakken? Misschien moet ik toch maar een paar hoge hakken aanschaffen voor de zomer. Ik wil er ook mooi en vrouwelijk uitzien.

Deze jurk staat haar echt heel goed, maar zal mij nooit zo mooi staan vanwege mijn bleke huid / stevige benen / korte lengte…

Ik realiseer me goed hoe de media mij kan laten twijfelen aan mijn uiterlijk. Daarom heb ik ook een haat-liefde verhouding met tijdschriften en online mode- en beauty-influencers. Aan de ene kant haal ik er inspiratie uit en ook niet geheel onbelangrijk: ik werk zelf ook in dit wereldje. Maar aan de andere kant begin ik me steeds meer te ergeren dat het beeld vaak zo eenzijdig is. Dat de vrouw altijd sexy, mooi, verzorgd, slim en lief moet zijn. Waarom staan er alleen maar vrouwen met maatje 34/36 op de cover van tijdschriften? Waarom werken zoveel cosmeticamerken enkel samen met meiden die er allemaal hetzelfde uitzien?

En het is niet alleen de media: het zijn ook mensen om je heen en volgers die commentaar geven. Dat het zo jammer is dat ik vaak zwart draag. Dat wat blush, bronzer en lipstick me goed zou doen. Dat ik wel een keer wat anders mag dragen. Of ik niet een keer langs wil komen bij een “specialist” die me wil helpen om dat perfecte haar / make-up / huid / stijl te krijgen. Ik weet zeker dat jij ook dit soort ongevraagd “advies” krijgt. Waarom moeten we allemaal aan een bepaald plaatje voldoen? Waarom moet het altijd beter, mooier, glanzender? Waarom zijn we op dit moment nog niet goed genoeg?

En dan zijn er momenten waar ik me schuldig voel over bepaalde artikelen die ik op mijn blog plaats. Doe ik zelf niet de dingen waar ik mij bij andere publicaties aan erger? Push ik niet teveel met mijn beeld van “perfectie”? Want de duurzame merken die ik op Naoki promoot zijn natuurlijk ook heel fijn en goed voor de aarde, maar ik weet ook wel dat niet iedereen het kan betalen. Schep ik onbewust ook een beeld dat niet voor iedereen haalbaar is?

Ik ben inmiddels bewust dat de eerste paar jaren ik op Naoki niet veel diversiteit toonde. Niet qua producten (bijna alles was aan de prijzige kant), maar ook niet qua beeld dat ik gebruik bij artikelen (veel witte vrouwen). Ik kies nu bewust voor wat meer diversiteit bij beiden. Ik heb door dat ik, ondanks al mijn imperfecties en onzekerheden, alsnog tot een bevoorrechte groep vrouwen behoor. En dat als ik een steentje kan bijdragen aan het zelfbeeld en zelfvertrouwen van vrouwen, dat ik dat moet doen. Je zult dus geen foto’s van mij zien die door Facetune gehaald zijn of producten zien promoten waar ik niet echt achter sta. Ik ga mezelf, net zoals in het echte leven, ook op Naoki niet anders voordoen dan ik ben.

Ik ben niet iemand die bekend hoeft te staan om haar unieke stijl, perfecte make-up en altijd netjes geföhnde haren. Ik weet dat ik er vast beter uit kan zien door wat extra make-up aan te brengen en mijn haren perfect te stijlen voor foto’s of video’s. Maar is dat echt nodig om mijn boodschap over te brengen? Of probeer ik daarmee aan een bepaald beeld te voldoen dat de maatschappij mij probeert op te leggen?

Ik merkte vorige week dat ik me door bepaalde meiden op social media minder mooi begon te voelen. Die meiden heb ik inmiddels allemaal ontvolgd en ik ben nu opzoek naar wat meer diversiteit om te volgen. Ik merk dat wanneer ik meer verschillende vrouwen volg, ik vaker word uitgedaagd om na te denken over hoe ik in het leven sta. Ik leer en vind inspiratie en motivatie, in plaats van dat ik me onzeker begin te voelen door al die “perfecte” beelden. Want laten we eerlijk zijn: maakt het echt uit of je wel de laatste mode draagt en de juiste make-up op doet? Ik let hier steeds minder op en vind het juist verfrissend als iemand gewoon zichzelf durft te zijn. En jezelf zijn kan ook betekenen dat je geen of weinig make-up draagt en geen uitgesproken stijl hebt. Ik focus mijn aandacht liever op het creëren van een betere wereld – en dat gaat veel beter wanneer ik me geen zorgen hoef te maken over hoe ik of anderen eruit zien!

  1. Heel herkenbaar! Ik word ook altijd heel onzeker en een beetje jaloers als ik instagram open. Goed dat je er ook over nadenkt hoe je zelf mee kunt helpen dat ‘perfecte plaatje’ wat te doorbreken.

  2. Ik erger mij al jaren aan het perfecte plaatje dat door social media en de pers wordt uitgedragen.
    Vind je het gek dat zoveel jonge meiden anorexia hebben…..
    De druk is hoog om aan dat plaatje te voldoen zonder dat men zich realiseert dat het plaatje eigenlijk nep is aangezien het slechts een moment vast legt waarop alles eventjes perfect is of perfect wordt gemaakt.
    Ik wilde vrijdag een nude lipstick kopen die ik iedere dag op kon doen zonder mij geheel op te hoeven maken.
    Sta ik bij de Bijenkorf en vertelt die verkoopster dat een nude tint er altijd om vraagt je ogen zwaar op te maken en je wenkbrauwen te shapen etc etc.
    Nou, uit ervaring weet ik dat dat niet zo is.
    Je moet alleen de juiste tint hebben, dan is het ook mooi zonder alle make-up.
    Ik vond dat zo irritant!
    Vervolgens naar een andere winkels (Skins) geweest en daar snapte ze precies wat ik wilde, ze zocht de juiste kleur voor mijn lippen en ik ben blij de winkel uit gegaan.
    Kijk, zo kan het ook :-)

  3. Heel goed artikel en zeker ook wel herkenbaar! Voor mij vooral op het gebied van een egale huid, daar ging ik soms echt te ver in …

  4. Goed punt! Ik kreeg zelf ook opmerkingen over zwart dragen, maar op een gegeven moment -lees: na een jaar of 10- lijkt het kwartje te vallen bij mensen. Verder draag ik wat ik lekker vind zitten en me fijn in voel. Als dat niet aan andermans normen voldoet; jammer voor hen. Veel van de schoonheidsnormen (die met name vrouwen worden opgelegd) zijn ontstaan uit commercieel oogpunt. Door iemand onzeker te maken, kun je geld verdienen met ‘oplossingen’. Ik vind het juist heel verfrissend als mensen gewoon zichzelf durven te laten zien. En kijk maar eens op straat, daar zie je eigenlijk nooit 100% perfecte mensen (en gelukkig maar).

    • “Door iemand onzeker te maken, kun je geld verdienen met ‘oplossingen’.” Precies dit, ja.

      Een andere quote: “If tomorrow women woke up and decided they really liked their bodies, just think how many industries would go out of business.” – Dr. Gail Dines

  5. Ik vind het mooi dat je hierover schrijft. Ik ben ook bewust wat vaker random outfitfoto’s aan het delen op instagram, gewoon van mijn dagelijkse kloffie. Natuurlijk let ik heus wel een beetje op hoe ik erbij sta – dat kan ik niet ontkennen – maar ik vind het verder gewoon leuk om te delen hoe ik erbij loop met mijn tweedehands en eerlijke kleding. Voor sommigen misschien saai en doorsnee, maar zelf vind ik dat dagelijkse ook juist leuk om te zien. In alle ‘perfectie’ gaan we soms op elkaar lijken en dat vind ik jammer!

  6. Super fijn & herkenbaar artikel Sophie!
    Ik herken er zoveel in. Vooral dat perfecte plaatje staat mij tegenwoordig tegen: er wordt verwacht dat je de perfecte partner, dochter, moeder, zus, vriendin, sportmaatje, werknemer, collega en nog zoveel meer bent… Dat kan niet goed zijn. Zeker niet als alles altijd maar ‘beter en mooier’ moet zijn. Zo draag je te weinig make-up en zo doe je je best en is het volgens dezelfde persoon teveel. Ik denk dan altijd maar: niets zo veranderlijk als het weer en de mens. En ik doe het voor mezelf, niet voor jou! Mensen zeuren vaak om te zeuren en om hun eigen onzekerheid te verbergen.
    Ik wil je graag meegeven: Ik vind je leuk zoals je bent Sophie! Met of zonder alles erop en eraan hihi :) Liefs xxx

  7. Mooi artikel, en verfrissend dat je ook kijkt naar wat je zelf uitdraagt en wat daar diverser in kan. Ik heb zelf wel last van het perfecte plaatje, ookal weet ik dat het nep is, als ik bijv. een in mijn ogen lelijke foto van mezelf zie (wat vaak zo is, momentopnames en meestal niet uit een mooie hoek) is voel ik me helemaal onzeker, zeker als het niet overeenkomt met het mooie wat ik in de spiegel zag en het beeld dat ik dus had toen ik de deur uitging (dat beeld wordt dan hard vergeleken). Ik weet niet of het het licht is of dat het niet statisch is maar in de spiegel zie ik het vaak veel positiever in. Accepteer ik dan alleen de mooiste versie van mezelf? Ik probeer op de een of andere manier te bedenken dat ik het allebei ben en dat het allebei goed is, maar niet makkelijk.
    Persoonlijke stijl op het en duurzame manier vind ik een superleuk onderwerp, en het voelt belangrijk om mezelf uit te drukken maar ik blijf wel kritisch op dat het niet te belangrijk word, het is niet waar mijn geluk van afhangt.

  8. Fijn stuk net een duwtje in de rug die ik op onzekere dagen nodig heb om tevreden met mezelf te zijn ook al ben ik geen fotomodel en heb ik ook zo mijn mindere dagen. Goed is goed genoeg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Beauty miskopen van de afgelopen maanden #4

Beauty miskopen van de afgelopen maanden #4

Een korte blogpauze…